چشم به عوض چشم: دست کشیدن از انتقام
از متی ۵:۳۸-۴۲: «چشم به عوض چشم» در شریعت حدّ عادلانهٔ مجازات بود؛ عیسی پیروانش را به سطحی بالاتر میخواند: دست کشیدن از انتقام.
- متی ۵:۳۸-۴۲
- متی ۵:۱۷-۲۰
- خروج ۲۱:۲۳-۲۵
از متی ۵:۳۸-۴۲: «چشم به عوض چشم» در شریعت حدّ عادلانهٔ مجازات بود؛ عیسی پیروانش را به سطحی بالاتر میخواند: دست کشیدن از انتقام.
در یکشنبهٔ محبت از ایام انتظار، از متی ۲:۱-۱۲ و اول یوحنا ۴:۱۸: داستان سرود «شب آرام» و محبت خدا که ترس را بیرون میراند.
از لوقا ۲:۱-۲۰ و سرود «بشنوید، فرشتگان میسرایند»: مسیح، عمانوئیل، میان خدا و انسان و میان انسانها صلح میآورد.
متی ۵:۳۹ و یعقوب ۴:۷ ناسازگار مینمایند. مسیحی با مردم نمیجنگد، اما وقتی پای ایمان در میان است «نه» میگوید و سلاح افسسیان ۶:۱۳-۱۸ را میپوشد.
از یعقوب ۱:۲-۸ و ۴:۱-۱۰: چرا دعاها بیپاسخ میمانند — شک، انگیزههای خودخواهانه و گناه — و خدایی که پاسخش میتواند آری، نه یا «صبر کن» باشد.
قناعت بهعنوان سود حقیقی: اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰ و عبرانیان ۱۳:۵-۶، همراه با افسانهٔ ژاپنی سنگتراشی که هرگز راضی نبود.
بر پایهٔ اول تیموتائوس ۲:۱-۸، دعوتی در روزهای جنگ به دعا برای کشور و حاکمان، وفاداری، احتیاط و حفظ امید.
از لوقا ۱۰:۳۸-۴۲: خداوند به خدمتِ پرمشغلهٔ ما مانند مرتا نیاز ندارد؛ او میخواهد مانند مریم نزد پاهایش بنشینیم، بشنویم و بیاموزیم.
از پیدایش ۹:۵-۶: جان انسان مقدس است چون به صورت خدا آفریده شده؛ کلیسا دولت نیست، میبخشد و به قانون کشور احترام میگذارد.
از اول قرنتیان ۷:۷-۱۶: ایمان را نمیتوان به همسر تحمیل کرد؛ ایماندار با احترام، دعا و نمونهٔ آرام زندگی خود بر او اثر میگذارد.
از یعقوب ۳:۱۳-۱۸: حکمت زمینی حسد و نزاع میآورد، اما حکمتی که از بالاست پاک، صلحجو، ملایم، پر از رحمت و بیریا است.
از فیلیپیان ۴:۴-۹: سلامتی خدا، سومین ثمرهٔ روح، دل را از درون نگاه میدارد و ایمانداران را صلحجو میسازد.
از متی ۱۰:۱-۱۶: دستورهای مسیح به دوازده شاگرد نشان میدهد ایمانداران چگونه خدمت کنند؛ از خانهٔ خود آغاز کنند، به خدا تکیه کنند و رایگان ببخشند.
یکشنبهٔ دوم ادونت، لوقا ۲:۱۳-۱۴: صلح واقعی اجباری یا سیاسی نیست؛ از آشتی انسان با خدا بهواسطهٔ مسیح آغاز میشود.
از اعمال ۱۵:۳۶-۴۱ و اول قرنتیان ۷:۱۰-۱۷: وقتی دو نفر نمیتوانند با هم راه بروند، میتوانند مانند پولس و برنابا در صلح از هم جدا شوند.
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۵ و امثال: چرا ایمانداران باید از غیبت، سخنچینی و فاش کردن راز دیگران دور بمانند.
بر اساس متی ۵:۴۰-۴۲: رفتار مسیحی با کسانی که همیشه میخواهند و قرض میگیرند؛ بخشیدن بینزاع، گاه «نه» گفتن، و هرگز از روی اجبار.
بر اساس متی ۷:۱-۵: چرا ایماندار نباید دیگران را داوری کند، داوری را به خدا بسپارد و تشخیص روحانیای را که کتابمقدس روا میداند بیاموزد.
چگونه با حسودان زندگی کنیم و دل خود را از حسادت نگاه داریم؛ بر اساس یعقوب ۳:۱۳-۱۸ و نمونههای اسحاق، یوسف، داوود و پولس.
واژهٔ یونانی «پاراکلیتوس» در یوحنا ۱۴:۱۶-۲۶: روحالقدس مددکار، تسلیدهنده و وکیلی است که خوانده شده تا کنار هر ایماندار بایستد.
مَثَل گندم و کرکاس در متی ۱۳: بذر نیکو بکاریم، یعنی سخن صلح و مهربانی، نه زهر بدگویی و تفرقه.
از ماجرای رحبعام در اول پادشاهان ۱۲: مشورت خردمندانه را بپذیریم، با نرمی پاسخ دهیم و اهل صلح و آشتی باشیم.
از پیدایش ۲۶:۱۲-۳۳: پاسخ آرام اسحاق به فلسطینیانی که بر او حسد بردند نشان میدهد حسادت به خودِ حسود آسیب میزند.
تعلیم عیسی دربارهٔ نگرانی در متی ۶:۲۵-۳۴: مانند کودک به پدر اعتماد کنید، هر روز را جداگانه زندگی کنید و هر دغدغه را در دعا به خدا بسپارید.