خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا اول قرنتیان ۱:۲۶-۳۱ را میخواند و در ادامهٔ مجموعهٔ تابستانی خود دربارهٔ زندگی عملی مسیحی، از درد نادیده گرفته شدن سخن میگوید: اینکه در دوستی، خانواده، کلاس، محل کار یا حتی کلیسا دیده نشویم، به حساب نیاییم و احترام نبینیم. او میگوید این زخمی قدیمی و همگانی است و ما بیهوده میکوشیم دیگران را وادار کنیم قدر ما را بدانند. او به دیدگاه بودایی اشاره میکند که رنج را برخاسته از خواستههای ما میداند، و میافزاید رسیدن به خواسته نیز دشواریهای زندگی را پایان نمیدهد. به گفتهٔ او پرسش بهتر این است که خدا ما را چگونه میبیند. پولس نشان میدهد که گزینش خدا مانند معیارهای جهان نیست: او نادانان، ناتوانان و ناچیزشمردگان را برگزید. او یادآوری میکند که این آیات در روز دستگذاری خودش به یادش آمد. نتیجه میگیرد که نمیتوانیم نگاه جهان را به خود عوض کنیم، هرچه داریم از خداست، و هر که فخر میکند باید به خداوند فخر کند.
آیات کتابمقدس
- اول قرنتیان ۱:۲۶-۳۱