خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا متی ۱۲:۳۳-۳۷ را میخواند، دربارهٔ درختی که از میوهاش شناخته میشود و دهانی که از گنج دل سخن میگوید، و نیز مرقس ۷:۱۴-۲۳ را که آنچه از انسان بیرون میآید او را ناپاک میکند. او داستان کسی را بازگو میکند که در غذاخوری مردی میانسال را با دختری جوان میبیند، بدترین گمان را میبرد و با بدگمانی غذای خود را تلخ میکند، و سرانجام میفهمد آن دو پدر و دخترند. از این داستان چند درس میگیرد. فرمان مسیح در متی ۷:۱ این است که داوری نکنیم؛ ایمانداران نباید سرگرم کار دیگران باشند، اما بدگمانی و غیبت حتی در کلیسا فراوان است. فکر بد پیش از هر کس به خودِ صاحبش زیان میزند، مانند زهر. دروغ و تهمت آشکار میشود و اعتماد را از میان میبرد، و برای هر سخن بیهوده باید حساب داد. او با استناد به مکاشفه ۱۲:۱۰ میگوید مدعی برادران شیطان است و کلیسا از این دشمن درونی بیش از جفای بیرونی آسیب میبیند. موعظه با دعا پایان مییابد.
آیات کتابمقدس
- متی ۱۲:۳۳-۳۷
- مرقس ۷:۱۴-۲۳
- متی ۷:۱
- مکاشفه ۱۲:۱۰