رفتار ما در خانهٔ خدا
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
- اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵
- عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵
- اشعیا ۶:۱-۸
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
از مرقس ۱۱:۲۰-۲۶ و داستان نامهٔ کشاورزی به خدا: خدا دعای ساده و با اعتماد را، اغلب به دست مردم، پاسخ میدهد و محبت بدگمان نیست.
از متی ۱۲:۳۳-۳۷ و مرقس ۷:۱۴-۲۳: فکر بد، داوری و غیبت از دل بیرون میآید و نخست به خود ما زیان میزند؛ دل را از نیکی پر کنیم.
از مرقس ۴:۳۵-۴۱: زندگی دریایی پرطوفان است؛ برخلاف مردان قایق کوچک در داستان استیون کرین، ما نجاتدهندهای در قایق داریم که باد را آرام میکند.
از غزل غزلها ۲:۱۰-۱۳ در آستانهٔ سال نو آشوری: ایمان مسیحی رابطهٔ محبت با خداست که قوم خود را میخواند تا برخیزند و بیایند.
سه صحنه از توما در یوحنا ۱۱، ۱۴ و ۲۰ وفاداری، پرسشهای صادقانه و اعتراف او را نشان میدهد: «ای خداوند من و ای خدای من».
از یوحنا ۱:۳۵-۴۲، مرقس ۱:۱۶-۲۰ و لوقا ۵:۱-۱۱: دعوت شمعون پطرس از شهادت دیگران تا صدای خود مسیح و تسلیم کامل پیش میرود.
از متی ۱۲:۳۸-۴۲: یونس نمونهای از مرگ و قیام مسیح است، اما مسیح در اطاعت، پیام و محبت از او بزرگتر است.
از رومیان ۱۲:۱-۳: ارادهٔ خدا نیکو، پسندیده و کامل است و کتابمقدس آن را آشکارا میگوید: زندگی مقدس، شکرگزاری و نیکوکاری.
از متی ۱۵:۱۰-۲۰ و مرقس ۷:۱۴-۲۳: فهرست خود عیسی از گناهانی که از دل بیرون میآیند و هشدار دربارهٔ گناهان پنهانتر.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و رومیان ۷:۱۴-۲۵: خویشتنداری کار روحالقدس در ایمانداری است که هنوز با گناه میجنگد و برای تاج میدود.
از یوحنا ۲۰:۱۹-۲۹: مسیحِ قیامکرده با مهربانی به سراغ توما در شک او میآید و او را به اعتراف «ای خداوند من و ای خدای من» میرساند.
از یوحنا ۲۰:۱۱-۱۸: ایمان مریم مجدلیه با رهایی آغاز شد، پای صلیب ایستاد و با دیدار مسیحِ قیامکرده دوباره زنده شد.
از یوحنا ۵:۱۶-۱۷: «پدر من تا کنون کار میکند و من نیز کار میکنم.» عیسی از کار خود خسته نشد و خوراکش انجام ارادهٔ پدر بود.
از متی ۵:۱۷-۲۰: عیسی شریعت و انبیا را به کمال رساند و به هر وسوسه با کلام پاسخ داد؛ ایماندار هر روز به کلام خدا نیاز دارد.
از یوحنا ۱۷: عیسی سحرگاه دعا میکرد، ارادهٔ پدر را میجست، برای دیگران دعا میکرد و در سختترین ساعت بیشتر دعا کرد؛ الگویی برای دعای ما.
از یوحنا ۱۳:۱-۱۷: محبت مسیح الهی، شخصی و در عمل آشکار است؛ از شستن پاهای شاگردان تا فدا کردن جان خود.
از لوقا ۹:۵۱-۵۶: مسیح شاگردان، ریاکاران و کلیساها را برای اصلاحشان توبیخ میکرد و ایمانداران نیز باید یکدیگر را با محبت اصلاح کنند.
از متی ۴:۲۳: مسیح به آنچه تعلیم میداد عمل میکرد و کلام پدر را هر روز، آشکارا، با دلسوزی و با اقتدار تعلیم میداد؛ ما نیز چنین کنیم.
از مرقس ۲:۱۳-۱۷، دعوت لاوی: مسیح گناهکاران را به نجات و آرامی، به خدمت، به حمل صلیب و به وفاداری تا پایان فرا میخواند.
یکشنبهٔ دوم ادونت، لوقا ۲:۱۳-۱۴: صلح واقعی اجباری یا سیاسی نیست؛ از آشتی انسان با خدا بهواسطهٔ مسیح آغاز میشود.
از مرقس ۹:۴۱-۴۸: بهشت و جهنم هر دو واقعی و ابدیاند، اما ایماندار از روی محبت نزد خدا میآید، نه از ترس جهنم یا شوق بهشت.
از عبرانیان ۱۰:۱-۱۰: ایمان مسیحی دین قانونها نیست، بلکه فیض از راه قربانی یگانهٔ مسیح است که مشارکت با خدا و دلی تازه میبخشد.
موعظهٔ یکشنبهٔ نخل دربارهٔ مسیح، پادشاه فروتن، و پنج شرط ورود به ملکوت خدا بر پایهٔ متی ۸:۱۱-۱۲ و دیگر سخنان عیسی.