خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در آستانهٔ سال نو آشوری غزل غزلها ۲:۱۰-۱۳ را میخواند: زمستان گذشته، گلها پدیدار شدهاند، برخیز ای محبوبهٔ من و بیا. او این کتاب را تصویری از محبت میان خدا و قومش، مسیح و کلیسا، و نیسان را فصل محبت میداند. محبت فراتر از عشق میان زن و مرد است: پدر و مادر و فرزندان، دوستان، ملت و سرزمین را به هم میپیوندد و بالاتر از همه محبتی روحانی هست. او از مرقس ۱۲:۲۸-۳۴ نشان میدهد که ایمان مسیحی بر محبت بنا شده است نه بر قانون و تکلیف؛ خدا پدری مهربان است نه پادشاهی ترسناک. هر محبتی بهایی دارد: خدا پسر خود را به صلیب سپرد و ما نیز باید از خود بگذریم. دعوت مکررِ «برخیز و بیا» نگاه همیشگی خداوند به کلیسای خویش است، چنانکه در افسسیان ۵ آمده. او با پیدایش ۱:۲۶-۲۷ پایان میدهد: همانگونه که درخت دور از خاک و ماهی بیرون از دریا میمیرد، انسان نیز جدا از خدا پژمرده میشود.
آیات کتابمقدس
- غزل غزلها ۲:۱۰-۱۳
- مرقس ۱۲:۲۸-۳۴
- افسسیان ۵:۲۲-۳۲
- پیدایش ۱:۲۶-۲۷