کار، بخشی از زندگی مسیحی
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲: کار بخشی از زندگی مسیحی است و باید با کوشش، درستکاری و شکرگزاری انجام شود، بیآنکه همهٔ زندگی ما گردد.
- دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲
- جامعه ۹:۱۰
- افسسیان ۴:۲۸
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲: کار بخشی از زندگی مسیحی است و باید با کوشش، درستکاری و شکرگزاری انجام شود، بیآنکه همهٔ زندگی ما گردد.
از رومیان ۱۳:۸-۱۰: محبت به همسایه تکمیل شریعت است، خیر دیگری را میجوید، راست میگوید و به معنای خوار شمردن خود نیست.
از افسسیان ۵:۲۱ تا ۶:۴: خانهٔ مسیحی به احترام متقابل، راستی بدون دروغ و روح مسیحی نیاز دارد و سرِ آن مسیح است.
از افسسیان ۶:۱۰-۲۰: نبرد ما روحانی است و تنها سلاح ما کلام خداست که با دعا در برابر وسوسه و ایرادها به کار میرود.
از متی ۵:۱۷-۲۶: عیسی عهد عتیق را باطل نکرد بلکه کامل کرد و حکم «قتل مکن» را تا ریشهٔ آن یعنی خشم پیش برد.
از افسسیان ۴:۱۷-۳۲: زندگی تازه در مسیح یعنی کندن انسان کهنه، تا هر کس با درستی زندگی کند و وظیفهٔ خود را به انجام رساند.
متی ۵:۳۹ و یعقوب ۴:۷ ناسازگار مینمایند. مسیحی با مردم نمیجنگد، اما وقتی پای ایمان در میان است «نه» میگوید و سلاح افسسیان ۶:۱۳-۱۸ را میپوشد.
از یعقوب ۴:۱۳-۱۷ و «داستان یک ساعت» کیت شوپن: زندگی کوتاه است؛ یاد نیک بگذاریم، از مرگ دیگری شاد نشویم و هر روز را غنیمت بشماریم.
از غزل غزلها ۲:۱۰-۱۳ در آستانهٔ سال نو آشوری: ایمان مسیحی رابطهٔ محبت با خداست که قوم خود را میخواند تا برخیزند و بیایند.
از رومیان ۱۲:۱-۳: ارادهٔ خدا نیکو، پسندیده و کامل است و کتابمقدس آن را آشکارا میگوید: زندگی مقدس، شکرگزاری و نیکوکاری.
از فیلیپیان ۲:۱-۱۱: مسیح که با پدر برابر بود خود را تا صلیب فروتن ساخت؛ روحالقدس همین فروتنی را در ایمانداران پدید میآورد.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از کولسیان ۳:۱۲-۱۴ و تیطس ۳:۴-۷: مهربانی ثمرهٔ روحالقدس است و سرچشمهٔ آن مهربانی خود خداست که در مسیح آشکار شد.
از رومیان ۱۲، اول قرنتیان ۱۲ و افسسیان ۴: عطایای روح برای منفعت همگان و بنای کلیسا داده شدهاند و محبت از همه بزرگتر است.
موعظهٔ پنطیکاست از رومیان ۸:۹-۱۱: روح خدا در ایمانداران ساکن است و آنان در روح عبادت، دعا، شادی، محبت، مشارکت و خدمت میکنند.
از لوقا ۹:۵۱-۵۶: مسیح شاگردان، ریاکاران و کلیساها را برای اصلاحشان توبیخ میکرد و ایمانداران نیز باید یکدیگر را با محبت اصلاح کنند.
از مرقس ۲:۱۳-۱۷، دعوت لاوی: مسیح گناهکاران را به نجات و آرامی، به خدمت، به حمل صلیب و به وفاداری تا پایان فرا میخواند.
از اول تسالونیکیان ۵:۱۲-۲۴ و عبرانیان ۱۰:۲۵: ایمانداران به کلیسا نیاز دارند، جای پرستش، بنای یکدیگر، شراکت و آشتی.
موعظهٔ پنطیکاست بر اعمال ۲:۱-۱۱ و افسسیان ۵:۱۸: شش نمونه از کتابمقدس نشان میدهد پر شدن از روحالقدس بهراستی چگونه است.
خدمت معلمان در کلیسا: عطای خدا برای مجهز ساختن مقدسان و بنای بدن مسیح تا همه به بلوغ برسند (افسسیان ۴:۱۱-۱۳).
چرا عیسی در مرقس ۳:۱۳-۱۹ دوازده رسول را برگزید: تا با او باشند، برای موعظه فرستاده شوند و بر شریر اقتدار یابند، و معنای آن برای ما.
معنای واژهٔ «اِلپیس» (امید) در عهد جدید و سرچشمههای امید مسیحی، بر اساس اول تیموتائوس ۴:۹-۱۱ و رومیان ۱۲:۱۲.
در یکشنبهٔ چهارم انتظار میلاد: معنای نجات (سوتریا در یونانی) و راه دریافت آن، بر اساس لوقا ۱۹:۱۰ و افسسیان ۲:۱-۱۰.
واژهٔ «آگاپه» در عهد جدید: محبتی از سر اراده و نه احساس، عطای روحالقدس، برای خانواده، کلیسا، همسایه و دشمن؛ از اول قرنتیان ۱۳.