خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با رومیان ۱۲:۱۲ آغاز میکند: شادمان در امید، شکیبا در سختی و پایدار در دعا؛ و مزمور ۱۳۰، سرود زائران دربارهٔ انتظار برای خداوند، را میخواند. او پس از اصلاح نکتهای از موعظهٔ پیشین خود دربارهٔ کوینونیا (روی نشان کلیسایی که از آن گفته بود واژهٔ «اویکومنه» نوشته شده است)، اول تیموتائوس ۴:۹-۱۱ را میخواند و واژهٔ یونانی «اِلپیس» را بررسی میکند. این واژه در یونانی کهن معنای ویژهای نداشت، اما در عهد جدید در کنار ایمان و محبت قرار میگیرد. امید معمولی به ثروت، آسایش و عمر دراز چشم دارد و اغلب ناکام میماند؛ انسان بدون مسیح بیامید است (افسسیان ۲:۱۲). امید مسیحی امید نجات، عدالت، قیامت مردگان و امیدی است که در آسمان نگاه داشته شده است. سرچشمههای آن خود مسیح، کتابمقدس با روایت کار خدا در زندگی کسانی چون یوسف و موسی، دعوت خدا و تجربه است. انسانها ناامید میکنند، اما امیدی که بر مسیح باشد ناامید نمیکند.
آیات کتابمقدس
- اول تیموتائوس ۴:۹-۱۱
- رومیان ۱۲:۱۲
- مزمور ۱۳۰
- افسسیان ۲:۱۲
- دوم قرنتیان ۱:۱۰
- غلاطیان ۵:۵
- کولسیان ۱:۵
- رومیان ۱۵:۴
- افسسیان ۱:۱۸
- رومیان ۵:۴
- رومیان ۸:۲۴