برزگر و چهار نوع زمین
از لوقا ۸:۴-۱۵: کتابمقدس بذر خداست و دل شنونده زمین آن؛ تنها دل نیکو کلام را نگاه میدارد و ثمر میآورد.
- لوقا ۸:۴-۱۵
- اول پطرس ۱:۲۳-۲۵
از لوقا ۸:۴-۱۵: کتابمقدس بذر خداست و دل شنونده زمین آن؛ تنها دل نیکو کلام را نگاه میدارد و ثمر میآورد.
از اول تسالونیکیان ۴:۱۳ تا ۵:۱۱: امید برای آنان که در خداوند خفتهاند و دعوت زندگان به بیداری روحانی.
از دوم قرنتیان ۶:۱-۲ و داستان «پاسبان و سرود کلیسا» اثر اُ. هنری: انسان میتواند عوض شود، اما فرصت همیشگی نیست؛ امروز روز نجات است.
از مرقس ۱۱:۲۰-۲۶ و داستان نامهٔ کشاورزی به خدا: خدا دعای ساده و با اعتماد را، اغلب به دست مردم، پاسخ میدهد و محبت بدگمان نیست.
متی ۵:۳۹ و یعقوب ۴:۷ ناسازگار مینمایند. مسیحی با مردم نمیجنگد، اما وقتی پای ایمان در میان است «نه» میگوید و سلاح افسسیان ۶:۱۳-۱۸ را میپوشد.
از اول تسالونیکیان ۱: پولس خدا را برای عمل ایمان، محنت محبت و صبر امید کلیسا شکر میکند؛ با تصویری از داستان «آخرین برگ».
از دوم تیموتائوس ۲:۱-۱۳: مسیحی مانند سرباز، ورزشکار و کشاورز سختی را تحمل میکند، قانون را نگه میدارد و صبورانه منتظر محصول میماند.
از مرقس ۴:۳۵-۴۱: زندگی دریایی پرطوفان است؛ برخلاف مردان قایق کوچک در داستان استیون کرین، ما نجاتدهندهای در قایق داریم که باد را آرام میکند.
از یعقوب ۱:۲-۸ و ۴:۱-۱۰: چرا دعاها بیپاسخ میمانند — شک، انگیزههای خودخواهانه و گناه — و خدایی که پاسخش میتواند آری، نه یا «صبر کن» باشد.
از یوحنا ۴: دلِ باز و پرسشگر زن سامری او را به آب حیات، پرستش در روح و راستی و شهادت دادن در شهر خود میرساند.
از یوحنا ۳، ۷ و ۱۹: نیقودیموس دربارهٔ تولد تازه میشنود اما پیروی پنهان میماند؛ ایمان باید آشکارا اعتراف شود نه در تاریکی.
سه صحنه از توما در یوحنا ۱۱، ۱۴ و ۲۰ وفاداری، پرسشهای صادقانه و اعتراف او را نشان میدهد: «ای خداوند من و ای خدای من».
چهار صحنه از فیلیپس در انجیل یوحنا (بابهای ۱، ۶، ۱۲ و ۱۴) نشان میدهد مسیح چگونه شاگرد را میخواند و ایمانش را با صبر رشد میدهد.
از یوحنا ۱:۳۵-۴۲، مرقس ۱:۱۶-۲۰ و لوقا ۵:۱-۱۱: دعوت شمعون پطرس از شهادت دیگران تا صدای خود مسیح و تسلیم کامل پیش میرود.
از اول پطرس ۳:۱۵: مسیح را در دل خداوند بدانید، آمادهٔ توضیح امید خود باشید و با فروتنی و احترام پاسخ دهید، نه با زور.
از جامعه ۱۲:۱-۸: چرا جوانان از کلیسا دور میشوند، کلیسا چه وظیفهای در برابر آنان دارد، و چرا ایمان از آنِ جوانی است نه فقط پیری.
از اول قرنتیان ۷:۷-۱۶: ایمان را نمیتوان به همسر تحمیل کرد؛ ایماندار با احترام، دعا و نمونهٔ آرام زندگی خود بر او اثر میگذارد.
از عبرانیان ۱۱: ایمان با بنا شدن بر خدا چون بنیادی استوار، زندگی پسندیدهٔ او و نگاه امیدوارانه به وعدههایش حفظ میشود.
از دوم قرنتیان ۶:۱-۱۳: هفت تقابل پولس میان داوری دنیا دربارهٔ خادمان خدا و آنچه آنان بهراستی در مسیح هستند.
از دوم پطرس ۱:۱-۸: ایمانداران خوانده شدهاند تا با افزودن هفت خصلت به ایمان خود، از نیکویی تا محبت، در طبیعت الهی شریک شوند.
از دوم تیموتائوس ۲:۱۱-۱۳: خدا حتی وقتی ما بیوفاییم امین میماند و روحالقدس ایمانداران را به وفاداری به او و دیگران تا مرگ میخواند.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از لوقا ۲۴:۱۳-۳۵: مسیحِ قیامکرده با دو شاگرد دلسرد که از اورشلیم دور میشوند همراه میشود و آنان را به ایمان و کلیسا بازمیگرداند.
از یوحنا ۲۰:۱۹-۲۹: مسیحِ قیامکرده با مهربانی به سراغ توما در شک او میآید و او را به اعتراف «ای خداوند من و ای خدای من» میرساند.