رفتار ما در خانهٔ خدا
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
- اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵
- عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵
- اشعیا ۶:۱-۸
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
از مزمور ۱۱۹:۱۰۵: کتابمقدس چراغ پای ماست و راه نجات، هر قدم در دنیای تاریک و خانهٔ نهایی ما نزد خدا را نشان میدهد.
از اعمال ۱۷:۱-۱۵: ایمانداران مانند اهالی بیریه که هر روز کتب را بررسی میکردند، هر تعلیمی را با کتابمقدس، مرجع نهایی ایمان، میسنجند.
از مزمور ۱۱۹:۱۶۱-۱۶۸: چرا کتابمقدس هنوز اهمیت دارد، چه تفاوتی با علم دارد و چگونه خواندن روزانهٔ آن از محبت به خدا برمیخیزد.
از متی ۲۱:۲۸-۳۱: مَثَل دو پسر در کنار داستان شاه لیر نشان میدهد که خدا اطاعت در عمل را میخواهد، نه سخنان زیبا.
از یعقوب ۴:۱۳-۱۷ و «داستان یک ساعت» کیت شوپن: زندگی کوتاه است؛ یاد نیک بگذاریم، از مرگ دیگری شاد نشویم و هر روز را غنیمت بشماریم.
از مزمور ۵۵ و روایتی امروزی از سیندرلا: ظاهر فریبنده است، سختی ما را رشد میدهد و هر کس نزد خدا مسئول زندگی خویش است.
اشعیا ۴۰:۲۷-۳۱ و چهار آیه دربارهٔ انتظار برای خداوند: آنان که به او امید دارند قوت مییابند، بدی را تلافی نمیکنند و محبت و عدالت را نگاه میدارند.
از متی ۲۷:۱-۱۰: یهودا مسیح را به سی سکهٔ نقره فروخت و خود را باخت؛ نقشهٔ خدا پابرجا ماند و «انجیل یهودا» انجیل راستین نیست.
از مزمور ۹۰:۱۲، برای سال نو: عمر بهسرعت میگذرد؛ پس از خدا میخواهیم به ما بیاموزد روزهایمان را بشماریم و حکیمانه در خدمت او به کار ببریم.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از پیدایش ۱۴:۱۴-۲۰، مزمور ۱۱۰ و عبرانیان ۷: ملکیصدق سایهای از مسیح است، کاهنی که برکت میدهد، پیروز میشود و تا ابد کاهن است.
از مزمور ۵۵:۱۲-۱۴: سه راه برای وقتی که دوستان ما را میرنجانند: تحمل و بخشش، سخن گفتنِ صادقانه، و خلوت کردن برای دعا مانند عیسی.
از متی ۶:۲۵-۳۴: نخست ملکوت خدا را بجویید، هدفهایی در حد توان خود بگذارید و با چشم دوخته به مسیح بدوید.
از فیلیپیان ۲:۱-۱۱: مسیح که با پدر برابر بود خود را تا صلیب فروتن ساخت؛ روحالقدس همین فروتنی را در ایمانداران پدید میآورد.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از یوحنا ۱۵:۹-۱۱: ماندن در محبت مسیح به شادی پایدار او میانجامد، ثمرهای از روح که حتی در سختیها برقرار میماند.
یکشنبهٔ نخل، از متی ۲۷ و یوحنا ۱۸:۳۳-۳۸: عیسی پادشاه فروتنی است که جهان او را مسخره کرد و پادشاهیاش از این جهان نیست.
از متی ۵:۱۷-۲۰: عیسی شریعت و انبیا را به کمال رساند و به هر وسوسه با کلام پاسخ داد؛ ایماندار هر روز به کلام خدا نیاز دارد.
از مزمور ۳۳:۶-۱۲، ارمیا ۱:۴-۱۰ و رومیان ۱۱:۳۳-۳۶: خدا برای جلال خود بر همهچیز حاکم است، اما انسان پاسخگوی انتخابهای خویش میماند.
از عبرانیان ۱۰:۱-۱۰: ایمان مسیحی دین قانونها نیست، بلکه فیض از راه قربانی یگانهٔ مسیح است که مشارکت با خدا و دلی تازه میبخشد.
از رومیان ۱:۱۸-۲۵: وجود خدا در آفرینش، وجدان، کتابمقدس و سرانجام در مسیح دیده میشود و در رابطه با او شناخته میشود، نه فقط با برهان.
بر اساس یهودا ۱۷-۲۱: روح تمسخر، نمونههای آن در کتابمقدس علیه خادمان خدا و خود مسیح، و اینکه چرا ایماندار نباید دیگران را مسخره کند.
بر اساس متی ۵:۴۰-۴۲: رفتار مسیحی با کسانی که همیشه میخواهند و قرض میگیرند؛ بخشیدن بینزاع، گاه «نه» گفتن، و هرگز از روی اجبار.