خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در ادامهٔ ثمرهٔ روح فیلیپیان ۲:۱-۱۱ را دربارهٔ فروتنی میخواند. در دنیای یونانی و رومی این واژه برای آدم ضعیف و حقیر به کار میرفت، اما کتابمقدس آن را ارج مینهد (امثال ۱۱:۲؛ ۱۸:۱۲؛ ۲۲:۴؛ متی ۵:۵؛ ۲۳:۱۲). انسان که پست است خود را بالا میبرد، چنانکه در نخستین گناه خواست مانند خدا شود (پیدایش ۳:۵)؛ خدا که بلندمرتبه است خود را پایین میآورد و کلمه جسم شد (یوحنا ۱:۱ و ۱۴). خدا سرچشمهٔ فروتنی است (مزمور ۱۱۳:۶): مسیح گفت از خود کاری نمیکند (یوحنا ۵:۱۹ و ۳۰؛ ۷:۲۸؛ ۱۲:۴۹) و خود را حلیم و افتادهدل خواند (متی ۱۱:۲۸-۳۰). فروتنی فرمان نیز هست (افسسیان ۴:۲؛ کولسیان ۳:۱۲؛ یعقوب ۴:۱۰). جای آن در دعاست، مانند دعای باجگیر (لوقا ۱۸:۱۴)، و در زندگی کلیسا: بازگرداندن خطاکار با ملایمت (غلاطیان ۶:۱) و پذیرفتن ظلم به جای رفتن به دادگاه (اول قرنتیان ۶:۷)، که او با داستانی از هندوستان روشن میکند. پایان موعظه اول پطرس ۳:۸ و ۵:۵-۶ است.
آیات کتابمقدس
- فیلیپیان ۲:۱-۱۱
- غلاطیان ۵:۲۲-۲۳
- امثال ۱۱:۲
- امثال ۱۸:۱۲
- امثال ۲۲:۴
- متی ۵:۵
- متی ۲۳:۱۲
- پیدایش ۳:۵
- یوحنا ۱:۱
- یوحنا ۱:۱۴
- مزمور ۱۱۳:۶
- یوحنا ۵:۱۹
- یوحنا ۵:۳۰
- یوحنا ۷:۲۸
- یوحنا ۱۲:۴۹
- متی ۱۱:۲۸-۳۰
- افسسیان ۴:۲
- کولسیان ۳:۱۲
- یعقوب ۴:۱۰
- لوقا ۱۸:۱۴
- غلاطیان ۶:۱
- اول قرنتیان ۶:۷
- اول پطرس ۳:۸
- اول پطرس ۵:۵-۶