محبت مسیحی به ملت خویش
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
- رومیان ۹:۱-۵
- متی ۱۰:۵-۶
- لوقا ۱۹:۴۱-۴۴
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
از لوقا ۸:۴-۱۵: کتابمقدس بذر خداست و دل شنونده زمین آن؛ تنها دل نیکو کلام را نگاه میدارد و ثمر میآورد.
در نخستین یکشنبهٔ روزهٔ بزرگ، از لوقا ۵:۳۳-۳۹: معنای روزه برای پیروان مسیح، دامادی که شراب تازه برای مشکهای تازه میآورد.
غلاطیان ۴:۴-۷: خدا چگونه جهان را برای تولد مسیح در «کمال زمان» آماده کرد و اکنون نیز برای بازگشت او آماده میکند.
از لوقا ۲:۱-۲۰ و سرود «بشنوید، فرشتگان میسرایند»: مسیح، عمانوئیل، میان خدا و انسان و میان انسانها صلح میآورد.
از لوقا ۲:۲۱-۴۰ و سرود «این کودک کیست؟»: کودکِ آخور همان مسیحِ پادشاه است که در فقر زاده شد و راهش به صلیب میرسد.
از لوقا ۱۵:۱۱-۳۲ و داستان «نخستین اعتراف» فرانک اوکانر: انسان ذاتاً گناهکار است و به راهنمایی نیاز دارد، با مهربانی پدرانه نه با ترس.
از متی ۲۱:۲۸-۳۱: مَثَل دو پسر در کنار داستان شاه لیر نشان میدهد که خدا اطاعت در عمل را میخواهد، نه سخنان زیبا.
داستان «دشمنان» چخوف در کنار لوقا ۱۸:۱-۸، متی ۲۷:۳۵-۴۴ و عبرانیان ۱۳:۴: دعای پیگیر، فداکاری نجاتدهنده و وفاداری در ازدواج.
از متی ۱۶:۱۵-۲۳، لوقا ۲۲:۳۱-۳۴ و غلاطیان ۲:۱۱-۱۴: تزلزل پطرس و «آفتابپرست» چخوف هشدار میدهند که حرف خود را به میل دیگران عوض نکنیم.
از لوقا ۲۳:۱۳-۲۵: پیلاتس در عیسی گناهی نیافت اما خواستهٔ جمعیت را برآورد؛ هشداری دربارهٔ خشنود کردن مردم به جای پیروی از حقیقت.
از یوحنا ۱۸:۳۳-۳۷: عیسی پادشاهِ ملکوتی است که از این جهان نیست و زکریا، فرشته، مجوسیان، نتنائیل، جمعیت و پیلاتس بر آن شهادت میدهند.
از لوقا ۹:۵۷-۶۲: سه نفر با عیسی روبهرو میشوند اما شاگرد نمیشوند؛ پیروی از او یعنی سنجیدن بها، بهانه نیاوردن و به عقب نگاه نکردن.
از لوقا ۱۰:۳۸-۴۲: خداوند به خدمتِ پرمشغلهٔ ما مانند مرتا نیاز ندارد؛ او میخواهد مانند مریم نزد پاهایش بنشینیم، بشنویم و بیاموزیم.
از لوقا ۸:۱-۳، متی ۲۷:۵۵-۶۱ و یوحنا ۲۰:۱-۱۸: مریم مجدلیه، آزادشدهٔ مسیح، او را خدمت میکند، پای صلیب میماند و نخستین شاهد قیام میشود.
از یوحنا ۱:۳۵-۴۲، مرقس ۱:۱۶-۲۰ و لوقا ۵:۱-۱۱: دعوت شمعون پطرس از شهادت دیگران تا صدای خود مسیح و تسلیم کامل پیش میرود.
از متی ۱۲:۳۸-۴۲: یونس نمونهای از مرگ و قیام مسیح است، اما مسیح در اطاعت، پیام و محبت از او بزرگتر است.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از غلاطیان ۶:۷-۱۰ و لوقا ۱۷:۱۱-۱۹: نیکی را برای خدا بکنیم نه برای قدردانی مردم، زیرا هرچه کاشته شود سرانجام درو خواهد شد.
از متی ۶:۲۵-۳۴: نخست ملکوت خدا را بجویید، هدفهایی در حد توان خود بگذارید و با چشم دوخته به مسیح بدوید.
از فیلیپیان ۲:۱-۱۱: مسیح که با پدر برابر بود خود را تا صلیب فروتن ساخت؛ روحالقدس همین فروتنی را در ایمانداران پدید میآورد.
از دوم تیموتائوس ۲:۱۱-۱۳: خدا حتی وقتی ما بیوفاییم امین میماند و روحالقدس ایمانداران را به وفاداری به او و دیگران تا مرگ میخواند.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از کولسیان ۳:۱۲-۱۴ و تیطس ۳:۴-۷: مهربانی ثمرهٔ روحالقدس است و سرچشمهٔ آن مهربانی خود خداست که در مسیح آشکار شد.