خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در نخستین یکشنبهٔ روزهٔ بزرگ توضیح میدهد که کلیساهای پروتستان برای روزهٔ پیش از عید قیام قانونی دربارهٔ خوراک ندارند، اما این هفتهها را برای دعا، تأمل و کنار گذاشتن عادتهای زیانبار به کار میبرند. او لوقا ۵:۳۳-۳۹ را میخواند که در آن از عیسی میپرسند چرا شاگردان یحیی و فریسیان روزه میگیرند ولی شاگردان او میخورند و مینوشند، و شرح میدهد کاتبان و فریسیان که بودند و یهودیان چگونه هفتهای دو روز روزه میگرفتند. او سه نکته میگوید. مسیح خود چهل روز روزه گرفت، اما زاهدی عبوس نبود: با مردم بر سر سفره مینشست و در شادیشان شریک بود، و در متی ۶:۱۶-۱۸ روزهٔ ریاکارانه را منع میکند. معنای روزه جستن خداوند است، یعنی کنار گذاشتن آسایش روزانه در وقت نیاز، چنانکه در کتابهای استر و یونس میبینیم. و مسیح چیزی تازه میآورد، جامهٔ نو و شراب تازه: ایمان مسیحی ریاضت و آزار دادن خود نیست. او با دعا برای هفتههای منتهی به عید قیام پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- لوقا ۵:۳۳-۳۹
- متی ۶:۱۶-۱۸