روزه و شراب تازهٔ مسیح
در نخستین یکشنبهٔ روزهٔ بزرگ، از لوقا ۵:۳۳-۳۹: معنای روزه برای پیروان مسیح، دامادی که شراب تازه برای مشکهای تازه میآورد.
- لوقا ۵:۳۳-۳۹
- متی ۶:۱۶-۱۸
در نخستین یکشنبهٔ روزهٔ بزرگ، از لوقا ۵:۳۳-۳۹: معنای روزه برای پیروان مسیح، دامادی که شراب تازه برای مشکهای تازه میآورد.
از دوم قرنتیان ۷: اندوهِ خدایی به توبه میانجامد و خانوادهٔ کلیسا وقتی شفا مییابد که اعضایش به هم اعتماد کنند و فرصت دوباره بدهند.
از دوم قرنتیان ۶:۱-۲ و داستان «پاسبان و سرود کلیسا» اثر اُ. هنری: انسان میتواند عوض شود، اما فرصت همیشگی نیست؛ امروز روز نجات است.
از متی ۲۱:۲۸-۳۱: مَثَل دو پسر در کنار داستان شاه لیر نشان میدهد که خدا اطاعت در عمل را میخواهد، نه سخنان زیبا.
از اول یوحنا ۱ با رومیان ۳:۲۳ و ۶:۲۳: همه گناهکارند، گناه به مرگ میانجامد و خدا اعترافکنندگان را در عیسی مسیح میآمرزد.
از یوحنا ۱:۳۵-۴۲، مرقس ۱:۱۶-۲۰ و لوقا ۵:۱-۱۱: دعوت شمعون پطرس از شهادت دیگران تا صدای خود مسیح و تسلیم کامل پیش میرود.
از متی ۱۲:۳۸-۴۲: یونس نمونهای از مرگ و قیام مسیح است، اما مسیح در اطاعت، پیام و محبت از او بزرگتر است.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از کولسیان ۳:۱۲-۱۴ و تیطس ۳:۴-۷: مهربانی ثمرهٔ روحالقدس است و سرچشمهٔ آن مهربانی خود خداست که در مسیح آشکار شد.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و یعقوب ۵:۷-۱۱: صبر ثمرهٔ روحالقدس است و الگوی آن صبر طولانی خود خدا با همهٔ انسانهاست.
از یوحنا ۲۱:۱۵-۱۹: دعوت، رشد، انکار و احیای پطرس نشان میدهد که مسیحِ قیامکرده همیشه بازگشتکنندگان را میپذیرد.
از لوقا ۷:۳۶-۵۰: مسیح زن توبهکار، مصلوبکنندگان خود، پطرسِ انکارکننده و شائولِ جفاکننده را بخشید؛ ما نیز باید همینگونه ببخشیم.
از رومیان ۱ و ۲، یوحنا ۱۲:۴۴-۵۰ و مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵: خدای پرمحبت داور عادل نیز هست و همه در برابر مسیح حساب پس خواهند داد.
از پیدایش ۱، اشعیا ۴۵:۵-۱۳ و اعمال ۱۷:۲۲-۳۱: در برابر نظریهٔ تکامل، ایمان میگوید خدا جهان را آفرید و انسان را به صورت خود ساخت.
موعظهٔ یکشنبهٔ نخل دربارهٔ مسیح، پادشاه فروتن، و پنج شرط ورود به ملکوت خدا بر پایهٔ متی ۸:۱۱-۱۲ و دیگر سخنان عیسی.
در یکشنبهٔ چهارم انتظار میلاد: معنای نجات (سوتریا در یونانی) و راه دریافت آن، بر اساس لوقا ۱۹:۱۰ و افسسیان ۲:۱-۱۰.
شهادت پولس در حضور اگریپاس پادشاه در اعمال ۲۶:۹-۲۹ نشان میدهد دیدار با مسیح چگونه جفاکننده را خلقتی تازه میسازد و ما را به همین دگرگونی میخواند.
بر اساس مَثَل فریسی و باجگیر (لوقا ۱۸:۹-۱۴): خدا با متکبران مقاومت میکند و به فروتنان فیض میبخشد.
بر اساس مَثَل دو پسر در متی ۲۱:۲۸-۳۲: خدا نه به سخنان زیبا و ادعا، بلکه به انجام دادن ارادهٔ پدر نگاه میکند.
مرقس ۲:۱۸-۲۲: چرا شاگردان عیسی روزه نمیگرفتند و چرا ایمان به مسیح شراب تازهای است که در مشکهای کهنهٔ شریعت نمیگنجد.
بر اساس اول تیموتائوس ۱:۱۵ و داستان زکی در لوقا ۱۹:۱-۱۰: هیچکس نمیتواند بهای گناه خود را بپردازد؛ نجات هدیهای است که مسیح بر صلیب کامل کرد.
نخستین موعظهٔ ایام انتظار میلاد، از اشعیا ۴۹:۶ و متی ۸:۵-۱۳: اگر مسیح نیامده بود، ملتها قوم خدا نمیشدند.
بر اساس متی ۳:۱-۶ و ۱۱:۲-۱۹: شجاعت، فروتنی و محدودیتهای یحیای تعمیددهنده، پیشروی که راه را برای مسیح آماده کرد.
بر اساس یونس باب ۳ و مزمور ۸۵: ضعفها و قوتهای یونس نبی و رحمت خدا بر نینوای توبهکار.