خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در ادامهٔ مجموعهٔ مَثَلها، مزمور ۱۱۹:۹۷-۱۱۲ را میخواند و بر «کلام تو برای پایهای من چراغ است» درنگ میکند، و سپس لوقا ۱۸:۹-۱۴ را. دو مرد در معبد دعا میکنند: فریسیای که خدا را شکر میکند که از دیگران بهتر است و روزه و دهیک خود را برمیشمارد، و باجگیری که بهسبب همکاری با روم منفور بود، دور میایستد و فقط رحمت میطلبد. او هشدار میدهد که غرور روحانی بیماری زشتی است که در میان دینداران و مسیحیان متعهد دیده میشود؛ باید خود را با ارادهٔ خدا و با مسیح بسنجیم، نه با دیگران. خدا به دل مینگرد، نه به ظاهر و آیینها، و گناهکاری که توبه میکند عادلشمرده به خانه میرود. او این را با مزمور ۱۳۸:۶، امثال ۱۵:۳۳، عوبدیا ۴، متی ۵:۳، متی ۲۳:۱۲، سرود مریم در لوقا ۱:۵۲، اول قرنتیان ۱۰:۱۲، یعقوب ۴:۶، اول پطرس ۵:۵-۶ و کلیسای لائودیکیه در مکاشفه ۳:۱۷ تأیید میکند و با دعا برای دلهای فروتن پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- لوقا ۱۸:۹-۱۴
- مزمور ۱۱۹:۹۷-۱۱۲
- رومیان ۱۵:۴
- اول قرنتیان ۱۰:۱۱-۱۲
- مزمور ۱۳۸:۶
- امثال ۱۵:۳۳
- عوبدیا ۱:۴
- متی ۵:۳
- متی ۲۳:۱۲
- لوقا ۱:۵۲
- یعقوب ۴:۶
- اول پطرس ۵:۵-۶
- مکاشفه ۳:۱۷