محبت مسیحی به ملت خویش
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
- رومیان ۹:۱-۵
- متی ۱۰:۵-۶
- لوقا ۱۹:۴۱-۴۴
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
از رومیان ۱۲:۱۵ و یوحنا ۱۱:۱۷-۴۴: عیسی بر سر قبر ایلعازر نشان میدهد چگونه با پذیرفتن، گریستن و کمک کردن در غم دیگران شریک شویم.
از رومیان ۱۳:۸-۱۰: محبت به همسایه تکمیل شریعت است، خیر دیگری را میجوید، راست میگوید و به معنای خوار شمردن خود نیست.
از یعقوب ۱:۱۹-۲۵: کتابمقدس آینهای است که عیبهای خود ما را نشان میدهد تا به خود بنگریم، نه به دیگران، و به کلام عمل کنیم.
در یکشنبهٔ محبت از ایام انتظار، از متی ۲:۱-۱۲ و اول یوحنا ۴:۱۸: داستان سرود «شب آرام» و محبت خدا که ترس را بیرون میراند.
از دوم قرنتیان ۶:۱-۲ و داستان «پاسبان و سرود کلیسا» اثر اُ. هنری: انسان میتواند عوض شود، اما فرصت همیشگی نیست؛ امروز روز نجات است.
از مرقس ۱۱:۲۰-۲۶ و داستان نامهٔ کشاورزی به خدا: خدا دعای ساده و با اعتماد را، اغلب به دست مردم، پاسخ میدهد و محبت بدگمان نیست.
از اول یوحنا ۱ با رومیان ۳:۲۳ و ۶:۲۳: همه گناهکارند، گناه به مرگ میانجامد و خدا اعترافکنندگان را در عیسی مسیح میآمرزد.
از متی ۷:۱۲ و رومیان ۱۲:۱۰: داستان اُ. هنری دربارهٔ هدیههای زوجی فقیر، قانون طلایی را محبتی فعال و ازخودگذشته نسبت به دیگران نشان میدهد.
از یوحنا ۱۹:۱۷-۲۴: سربازان رومی عیسی را مصلوب کردند و امپراتوری سه قرن کلیسا را آزار داد، اما مسیح با محبت بر روم پیروز شد.
از متی ۲۷:۲۰-۲۵ و رومیان ۱۱: جماعتی که صلیب را خواستند، بهای رد کردن مسیح، و رحمت خدا که همچنان برای همه پابرجاست.
از یوحنا ۳، ۷ و ۱۹: نیقودیموس دربارهٔ تولد تازه میشنود اما پیروی پنهان میماند؛ ایمان باید آشکارا اعتراف شود نه در تاریکی.
از رومیان ۱۲:۱-۳: ارادهٔ خدا نیکو، پسندیده و کامل است و کتابمقدس آن را آشکارا میگوید: زندگی مقدس، شکرگزاری و نیکوکاری.
از اول پطرس ۳:۱۵: مسیح را در دل خداوند بدانید، آمادهٔ توضیح امید خود باشید و با فروتنی و احترام پاسخ دهید، نه با زور.
از پیدایش ۹:۵-۶: جان انسان مقدس است چون به صورت خدا آفریده شده؛ کلیسا دولت نیست، میبخشد و به قانون کشور احترام میگذارد.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و رومیان ۷:۱۴-۲۵: خویشتنداری کار روحالقدس در ایمانداری است که هنوز با گناه میجنگد و برای تاج میدود.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از کولسیان ۳:۱۲-۱۴ و تیطس ۳:۴-۷: مهربانی ثمرهٔ روحالقدس است و سرچشمهٔ آن مهربانی خود خداست که در مسیح آشکار شد.
از فیلیپیان ۴:۴-۹: سلامتی خدا، سومین ثمرهٔ روح، دل را از درون نگاه میدارد و ایمانداران را صلحجو میسازد.
از یوحنا ۱۵:۹-۱۱: ماندن در محبت مسیح به شادی پایدار او میانجامد، ثمرهای از روح که حتی در سختیها برقرار میماند.
از اول قرنتیان ۱۳ و یوحنا ۱۳:۳۴-۳۵: محبت خدا، نخستین ثمرهٔ روح، بیقیدوشرط است و باید در عمل دیده شود، نه در حرف.
از رومیان ۱۲، اول قرنتیان ۱۲ و افسسیان ۴: عطایای روح برای منفعت همگان و بنای کلیسا داده شدهاند و محبت از همه بزرگتر است.
موعظهٔ پنطیکاست از رومیان ۸:۹-۱۱: روح خدا در ایمانداران ساکن است و آنان در روح عبادت، دعا، شادی، محبت، مشارکت و خدمت میکنند.
از عبرانیان ۵:۷-۹: عیسی با آنکه پسر بود، از رنجهایش اطاعت را آموخت؛ ایمانداران نیز از روی محبت، نه ترس، از خدا اطاعت میکنند.