کار، بخشی از زندگی مسیحی
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲: کار بخشی از زندگی مسیحی است و باید با کوشش، درستکاری و شکرگزاری انجام شود، بیآنکه همهٔ زندگی ما گردد.
- دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲
- جامعه ۹:۱۰
- افسسیان ۴:۲۸
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۲: کار بخشی از زندگی مسیحی است و باید با کوشش، درستکاری و شکرگزاری انجام شود، بیآنکه همهٔ زندگی ما گردد.
از رومیان ۱۳:۸-۱۰: محبت به همسایه تکمیل شریعت است، خیر دیگری را میجوید، راست میگوید و به معنای خوار شمردن خود نیست.
از دوم تیموتائوس ۲:۱-۲ در آغاز سال تحصیلی: آموختن را پیش چشم داشته باشیم، مانند شاگرد گوش دهیم و آنچه آموختهایم به دیگران بسپاریم.
از متی ۵:۳۸-۴۲: «چشم به عوض چشم» در شریعت حدّ عادلانهٔ مجازات بود؛ عیسی پیروانش را به سطحی بالاتر میخواند: دست کشیدن از انتقام.
از عبرانیان ۱:۱-۳: خدا سخن نهایی خود را در پسرش گفته است؛ پس کتابمقدس برای ایمان و زندگی کامل و کافی است و چیزی به آن افزوده یا از آن کم نمیشود.
از لوقا ۱۵:۱۱-۳۲ و داستان «نخستین اعتراف» فرانک اوکانر: انسان ذاتاً گناهکار است و به راهنمایی نیاز دارد، با مهربانی پدرانه نه با ترس.
از متی ۲۱:۲۸-۳۱: مَثَل دو پسر در کنار داستان شاه لیر نشان میدهد که خدا اطاعت در عمل را میخواهد، نه سخنان زیبا.
از یعقوب ۱:۲-۸ و ۴:۱-۱۰: چرا دعاها بیپاسخ میمانند — شک، انگیزههای خودخواهانه و گناه — و خدایی که پاسخش میتواند آری، نه یا «صبر کن» باشد.
اشعیا ۴۰:۲۷-۳۱ و چهار آیه دربارهٔ انتظار برای خداوند: آنان که به او امید دارند قوت مییابند، بدی را تلافی نمیکنند و محبت و عدالت را نگاه میدارند.
از اول پطرس ۴:۷-۱۱: چون پایان نزدیک است، یکدیگر را با محبت گرم دوست بدارید، بیشکایت مهماننواز باشید و با عطایای خدا خدمت کنید.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و رومیان ۷:۱۴-۲۵: خویشتنداری کار روحالقدس در ایمانداری است که هنوز با گناه میجنگد و برای تاج میدود.
از فیلیپیان ۲:۱-۱۱: مسیح که با پدر برابر بود خود را تا صلیب فروتن ساخت؛ روحالقدس همین فروتنی را در ایمانداران پدید میآورد.
از یوحنا ۱۵:۹-۱۱: ماندن در محبت مسیح به شادی پایدار او میانجامد، ثمرهای از روح که حتی در سختیها برقرار میماند.
از دوم تسالونیکیان ۳:۶-۱۵ و امثال: چرا ایمانداران باید از غیبت، سخنچینی و فاش کردن راز دیگران دور بمانند.
چگونه با کسانی که مدام به ما میگویند چه کنیم رفتار کنیم و چرا مشورت خدا مقدم است؛ بر اساس عیسی و برادرانش در یوحنا ۷:۱-۱۰.
چگونه با حسودان زندگی کنیم و دل خود را از حسادت نگاه داریم؛ بر اساس یعقوب ۳:۱۳-۱۸ و نمونههای اسحاق، یوسف، داوود و پولس.
نگاهی عملی به آدمهای پرحرف و خستهکننده و به سخن گفتن خود ما، بر اساس هشدار عیسی دربارهٔ هر سخن بیهوده در متی ۱۲:۳۳-۳۷.
خدمت مشایخ در کتابمقدس و در کلیسای مشایخی: شبانانی مشتاق و فروتن که با نمونه بودن رهبری میکنند، بر اساس اول پطرس ۵:۱-۶.
مَثَل معمار دانا و نادان در متی ۷:۲۴-۲۷: هر دو کلام مسیح را میشنوند و هر دو با توفان روبهرو میشوند، اما تنها آنکه عمل میکند پابرجا میماند.
در نخستین روز سال نو: رحمتهای خدا هر بامداد تازه است (مراثی ۳:۲۲-۲۶)؛ پس برای سال نقشه میکشیم اما هدایت قدمها را به او میسپاریم.
بر اساس مَثَل فریسی و باجگیر (لوقا ۱۸:۹-۱۴): خدا با متکبران مقاومت میکند و به فروتنان فیض میبخشد.
مَثَل سامری نیکو (لوقا ۱۰:۲۵-۳۷) بهعنوان دعوتی به رحمت عملی نسبت به هر نیازمند، نه ایمانِ فقط زبانی.
مَثَل گندم و کرکاس در متی ۱۳: بذر نیکو بکاریم، یعنی سخن صلح و مهربانی، نه زهر بدگویی و تفرقه.
از امثال ۶:۶-۱۱، مورچه و شخص کاهل: ایماندار باید کوشا و آیندهنگر باشد و با دست خود کار کند، نه اینکه بیکار بنشیند.