خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در نخستین یکشنبه از چهار یکشنبهٔ پیش از میلاد، با اشعیا ۴۹:۶، خادمی که نور ملتهاست، و مزمور ۸۷ آغاز میکند که در آن اقوام دیگر زادهٔ صهیون شمرده میشوند. او برای این ایام پرسشی مطرح میکند: اگر مسیح نیامده بود، بر سر ما چه میآمد؟ پاسخ نخست او این است که ما قوم خدا نبودیم. او متی ۸:۵-۱۳، ایمان یوزباشی رومی، و لوقا ۱۳:۲۲-۳۰ را میخواند که در آن بسیاری از شرق و غرب به ملکوت میآیند. به گفتهٔ او بدون مسیح، آشوریان هنوز در دین کهن و چندخدایی بینالنهرین یا ایمانی دیگر میماندند؛ با مزمور ۱۴۴:۱۵ قومی را خوشبخت میخواند که خداوند خدای ایشان است. مقصود خدا همیشه فراتر از یک ملت بود: او به کتاب تثنیه، انبیا، و راحاب و روت در نسبنامهٔ مسیح اشاره میکند. مسیحیت زبان و هویت هیچ ملتی را از میان نمیبرد. او با هشدار لوقا ۳:۸ پایان میدهد که نباید به نیاکان خود بالید، بلکه باید ثمرهٔ توبه آورد.
آیات کتابمقدس
- اشعیا ۴۹:۶
- مزمور ۸۷
- متی ۸:۵-۱۳
- لوقا ۱۳:۲۲-۳۰
- مزمور ۱۴۴:۱۵
- لوقا ۳:۸