رفتار ما در خانهٔ خدا
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
- اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵
- عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵
- اشعیا ۶:۱-۸
از اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵ و عبرانیان ۱۰:۲۵: کلیسا جای احترام، مشارکت و شادی است و رفتار ما در آن باید شایستهٔ خانهٔ خدا باشد.
از دوم تیموتائوس ۲:۱-۲ در آغاز سال تحصیلی: آموختن را پیش چشم داشته باشیم، مانند شاگرد گوش دهیم و آنچه آموختهایم به دیگران بسپاریم.
از یوحنا ۱۰:۲۲-۳۹ و اول پطرس ۱:۲۳-۲۵: کلام خدا تا ابد پایدار است، با وجود هر تلاشی برای نابود کردن، تغییر دادن یا کنار گذاشتن کتابمقدس.
از لوقا ۲:۱-۲۰ و سرود «بشنوید، فرشتگان میسرایند»: مسیح، عمانوئیل، میان خدا و انسان و میان انسانها صلح میآورد.
از یعقوب ۱:۲-۸ و ۴:۱-۱۰: چرا دعاها بیپاسخ میمانند — شک، انگیزههای خودخواهانه و گناه — و خدایی که پاسخش میتواند آری، نه یا «صبر کن» باشد.
اشعیا ۴۰:۲۷-۳۱ و چهار آیه دربارهٔ انتظار برای خداوند: آنان که به او امید دارند قوت مییابند، بدی را تلافی نمیکنند و محبت و عدالت را نگاه میدارند.
از یوحنا ۱۱:۴۶-۵۳، یوحنا ۱۸:۱۲-۲۴ و متی ۲۶:۵۷-۶۸: کاهنان اعظمی که عیسی را محکوم کردند ندانسته نقشهٔ خدا را پیش بردند و شکست خوردند.
از متی ۶:۲۵-۳۴ و اول پطرس ۳:۱-۵: زیبایی از خداست و در آفرینش، مسیح و کلیسا دیده میشود؛ ایمانداران به زیبایی درونی خوانده شدهاند.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و یعقوب ۵:۷-۱۱: صبر ثمرهٔ روحالقدس است و الگوی آن صبر طولانی خود خدا با همهٔ انسانهاست.
از لوقا ۲۴:۱۳-۳۵: مسیحِ قیامکرده با دو شاگرد دلسرد که از اورشلیم دور میشوند همراه میشود و آنان را به ایمان و کلیسا بازمیگرداند.
یکشنبهٔ نخل، از متی ۲۷ و یوحنا ۱۸:۳۳-۳۸: عیسی پادشاه فروتنی است که جهان او را مسخره کرد و پادشاهیاش از این جهان نیست.
یکشنبهٔ دوم ادونت، لوقا ۲:۱۳-۱۴: صلح واقعی اجباری یا سیاسی نیست؛ از آشتی انسان با خدا بهواسطهٔ مسیح آغاز میشود.
یکشنبهٔ اول ادونت، متی ۲:۱-۱۲: تولد مسیح امید انبیا را به انجام رساند و ایمانداران اکنون با امید زنده در انتظار بازگشت او هستند.
از پیدایش ۳: گناه با غرور و نافرمانی آغاز شد، نخست در فرشتهای سقوطکرده و سپس در آدم و حوا، و صلیب مسیح پاسخ خدا به آن است.
از پیدایش ۱، اشعیا ۴۵:۵-۱۳ و اعمال ۱۷:۲۲-۳۱: در برابر نظریهٔ تکامل، ایمان میگوید خدا جهان را آفرید و انسان را به صورت خود ساخت.
از اول پطرس ۲:۲۱-۲۵: مسیح در بیگناهی، بردباری در برابر دشنام و ایثار خود بر صلیب برای ما سرمشق گذاشت.
در آغاز سال نو: منتظران خداوند، چه جوان و چه سالخورده، مانند عقاب نیروی تازه مییابند؛ بر اساس اشعیا ۴۰:۲۷-۳۱.
مَثَل سامری نیکو (لوقا ۱۰:۲۵-۳۷) بهعنوان دعوتی به رحمت عملی نسبت به هر نیازمند، نه ایمانِ فقط زبانی.
از نحمیا باب ۵: والیای که بهرهکشان از برادران فقیر را توبیخ کرد و از سهم خود گذشت؛ نمونهای از سخاوت نسبت به نیازمندان.
دو پادشاه بیمار در دوم پادشاهان ۱ و ۲۰: اخزیا نزد بعلزبوب میفرستد و حزقیا دعا میکند. در نگرانی از آینده به خدا رو کنیم نه فالگیران.
دعوت عیسی در عید خیمهها در یوحنا ۷:۳۷-۳۹: هر که تشنه است نزد او بیاید و آب زندهٔ روحالقدس را بیابد.
نخستین موعظهٔ ایام انتظار میلاد، از اشعیا ۴۹:۶ و متی ۸:۵-۱۳: اگر مسیح نیامده بود، ملتها قوم خدا نمیشدند.
آرامش مسیح در دل، فکر و عمل، در جهانی ناآرام که آرامش را جای دیگر میجوید؛ بر اساس یوحنا ۱۴:۲۷ و ۱۶:۳۳.