خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در یکشنبهٔ اول ادونت، هنگامی که شمع امید روشن میشود، متی ۲:۱-۱۲ یعنی دیدار مجوسیان را میخواند. او میگوید هیچکس بدون امید نمیتواند زندگی کند، اما مردم امید خود را بر قدرت، پول و دوستان میگذارند که امیدی پوچ است؛ او به اول قرنتیان ۱۵:۱۹ اشاره میکند. امید مسیحی بر وعدههای خدا استوار است، همان «امید مبارک» در تیطس ۲:۱۱-۱۳. تولد در بیتلحم آنچه را انبیا گفته بودند به انجام رساند: میکاه دربارهٔ مکان، دانیال دربارهٔ زمان و اشعیا ۷:۱۴ دربارهٔ عمانوئیل. کاهنان و کاتبان در اورشلیم نبوت را میدانستند اما نرفتند، در حالی که مجوسیان بیگانه راهی دراز را به دنبال ستاره پیمودند. ادونت هم به آمدن نخست مسیح نگاه میکند و هم به آمدن دوم او. ایمانداران غمگین میشوند، اما نه مانند کسانی که امید ندارند (اول تسالونیکیان ۴:۱۳)، و هر که این امید را دارد خود را پاک میسازد (اول یوحنا ۳:۱-۳).
آیات کتابمقدس
- متی ۲:۱-۱۲
- تیطس ۲:۱۱-۱۳
- اول قرنتیان ۱۵:۱۹
- اشعیا ۷:۱۴
- میکاه ۵:۲
- اول تسالونیکیان ۴:۱۳
- اول یوحنا ۳:۱-۳