گریستن با گریانان
از رومیان ۱۲:۱۵ و یوحنا ۱۱:۱۷-۴۴: عیسی بر سر قبر ایلعازر نشان میدهد چگونه با پذیرفتن، گریستن و کمک کردن در غم دیگران شریک شویم.
- یوحنا ۱۱:۱۷-۴۴
- رومیان ۱۲:۱۵
- جامعه ۷:۲
از رومیان ۱۲:۱۵ و یوحنا ۱۱:۱۷-۴۴: عیسی بر سر قبر ایلعازر نشان میدهد چگونه با پذیرفتن، گریستن و کمک کردن در غم دیگران شریک شویم.
از اول تسالونیکیان ۴:۱۳ تا ۵:۱۱: امید برای آنان که در خداوند خفتهاند و دعوت زندگان به بیداری روحانی.
از اول تسالونیکیان ۱: پولس خدا را برای عمل ایمان، محنت محبت و صبر امید کلیسا شکر میکند؛ با تصویری از داستان «آخرین برگ».
از مزمور ۵۵ و روایتی امروزی از سیندرلا: ظاهر فریبنده است، سختی ما را رشد میدهد و هر کس نزد خدا مسئول زندگی خویش است.
از رومیان ۱۲:۱-۳: ارادهٔ خدا نیکو، پسندیده و کامل است و کتابمقدس آن را آشکارا میگوید: زندگی مقدس، شکرگزاری و نیکوکاری.
از اول تسالونیکیان ۵:۱۶-۲۲: همیشه شاد باشید، پیوسته دعا کنید، شکر کنید، روح را خاموش نکنید، همه چیز را بیازمایید و نیکو را نگاه دارید.
از دوم تیموتائوس ۲:۱۱-۱۳: خدا حتی وقتی ما بیوفاییم امین میماند و روحالقدس ایمانداران را به وفاداری به او و دیگران تا مرگ میخواند.
از کولسیان ۳:۱۲-۱۴ و تیطس ۳:۴-۷: مهربانی ثمرهٔ روحالقدس است و سرچشمهٔ آن مهربانی خود خداست که در مسیح آشکار شد.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و یعقوب ۵:۷-۱۱: صبر ثمرهٔ روحالقدس است و الگوی آن صبر طولانی خود خدا با همهٔ انسانهاست.
از یوحنا ۱۷: عیسی سحرگاه دعا میکرد، ارادهٔ پدر را میجست، برای دیگران دعا میکرد و در سختترین ساعت بیشتر دعا کرد؛ الگویی برای دعای ما.
یکشنبهٔ سوم ادونت، لوقا ۱:۳۹-۵۶: شادی واقعی در لذت، ثروت یا شهرت نیست، بلکه در نجات و نزدیکی به خدا بهواسطهٔ مسیح است.
یکشنبهٔ اول ادونت، متی ۲:۱-۱۲: تولد مسیح امید انبیا را به انجام رساند و ایمانداران اکنون با امید زنده در انتظار بازگشت او هستند.
از اول تسالونیکیان ۵:۱۲-۲۴ و عبرانیان ۱۰:۲۵: ایمانداران به کلیسا نیاز دارند، جای پرستش، بنای یکدیگر، شراکت و آشتی.
در آخرین یکشنبهٔ پیش از میلاد: واژهٔ یونانی «پاروسیا» و آمادگی برای آمدن دوبارهٔ مسیح، بر اساس اول تسالونیکیان ۵:۲۳-۲۴.
واژهٔ «انرگیا» در عهد جدید: قدرت خدا که مسیح را برخیزانید و در خادمان، کلیسا و هر ایماندار عمل میکند؛ از افسسیان ۱:۱۹-۲۰.
واژهٔ یونانی «اِوانگِلیون» بر اساس غلاطیان ۱:۶-۱۰: انجیل در اصل کتاب زندگی عیسی نیست، بلکه مژدهٔ خدا دربارهٔ نجات در مسیح است.
بر اساس مَثَل دو پسر در متی ۲۱:۲۸-۳۲: خدا نه به سخنان زیبا و ادعا، بلکه به انجام دادن ارادهٔ پدر نگاه میکند.
از امثال ۶:۶-۱۱، مورچه و شخص کاهل: ایماندار باید کوشا و آیندهنگر باشد و با دست خود کار کند، نه اینکه بیکار بنشیند.
از ماجرای دوازده جاسوس در اعداد ۱۳: تفاوت گزارش ترسآلود ده نفر با ایمان یوشع و کالیب به ایمانداران میآموزد سخن امیدبخش بگویند.
از پیدایش ۹:۱۸-۲۷: تفاوت حام با برادرانش سام و یافث، درس احترام به والدین و پوشاندن خطای دیگران را میآموزد.
در یکشنبهٔ پس از میلاد، بر اساس اول تسالونیکیان ۵:۱۲-۱۸: شادی آمدن مسیح نباید با پایان عید تمام شود، بلکه همهٔ سال بماند.
دربارهٔ سوگ، بر اساس زنده شدن ایلعازر در یوحنا ۱۱:۲۰-۴۵: عیسی گریست، سوگواری مرحلههایی دارد و مسیحیان با امید ماتم میگیرند.
قدوسیت بهعنوان کار مادامالعمر خدا در ایماندار، بر اساس لاویان ۱۹:۱-۴ و سلام پولس به «مقدسان» قرنتس در اول قرنتیان ۱:۱-۳.
از یعقوب ۵:۱۳-۱۶: دعا و درمان رقیب هم نیستند؛ برای شفای یکدیگر، برای انجیل و برای ایمان خود دعا کنیم.