خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در پایان مجموعهای که روانشناسی را در کنار ایمان مسیحی مینهاد، از اندوه و سوگواری سخن میگوید. او با متی ۵:۴، «خوشا به حال ماتمیان»، آغاز میکند، مزمور ۷۷ را میخواند و یوحنا ۱۱:۲۰-۴۵، زنده شدن ایلعازر، را متن خود قرار میدهد و بر کوتاهترین آیهٔ آن، «عیسی گریست»، تأکید میکند. با استفاده از یک کتاب، سوگ را چرخهای هشتمرحلهای توصیف میکند، از جمله ناباوری، گریستن، کنارهگیری، احساس تقصیر و مقصر دانستن، رو کردن به خدا و سرانجام پذیرش و بازگشت به زندگی عادی. او میگوید مسیحیت شعار نیست: کتابمقدس سوگواری را میشناسد، چنانکه برای موسی و استیفان، و خود عیسی گریست؛ پس باید با داغدیدگان نشست و گریست، نه اینکه برایشان سخنرانی کرد. اما بر اساس اول تسالونیکیان ۴:۱۳ مسیحیان مانند بیامیدان ماتم نمیگیرند، زیرا مسیح بر مرگ پیروز شده و عزیزان خود را دوباره خواهیم دید. او به یادآوری آنان با شکرگزاری فرامیخواند و با یوحنا ۱۶:۲۰-۲۲، تبدیل اندوه به شادی، و دعا پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- یوحنا ۱۱:۲۰-۴۵
- متی ۵:۴
- مزمور ۷۷
- اول تسالونیکیان ۴:۱۳
- یوحنا ۱۶:۲۰-۲۲