خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با مزمور ۵۵:۱۲-۱۴ آغاز میکند، جایی که داوود مینالد که آنکه او را آزرد دشمن نبود بلکه همدمی نزدیک بود که با او در خانهٔ خدا رفاقت داشت. او میگوید عمیقترین زخمها از نزدیکترین کسان میرسد، در خانواده و کلیسا، و خود ما نیز ممکن است بیآنکه بدانیم دیگران را برنجانیم. او سه راه پیشنهاد میکند. نخست، یکدیگر را تحمل کنیم و ببخشیم، چنانکه کولسیان ۳:۱۳ میگوید، و سختی را تاب بیاوریم، مانند دوم تیموتائوس ۴:۵. دوم، کتابمقدس سخن گفتن را نیز روا میداند: داوود حرف دلش را میزند، عیسی در متی ۱۷:۱۷ میپرسد تا کی باید نسل بیایمان را تحمل کند، و پولس در غلاطیان ۶:۱۷ مینویسد که دیگر کسی او را زحمت ندهد؛ اما باید با زبانی نرم گفته شود. سوم، مدتی کنار برویم و دعا کنیم، چنانکه عیسی در متی ۱۴:۲۳ کرد و در متی ۶:۶ تعلیم داد، و با آرامش بازگردیم.
آیات کتابمقدس
- مزمور ۵۵:۱۲-۱۴
- کولسیان ۳:۱۳
- دوم تیموتائوس ۴:۵
- متی ۱۷:۱۷
- غلاطیان ۶:۱۷
- متی ۱۴:۲۳
- متی ۶:۶