محبت مسیحی به ملت خویش
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
- رومیان ۹:۱-۵
- متی ۱۰:۵-۶
- لوقا ۱۹:۴۱-۴۴
بر اساس رومیان ۹:۱-۵: مسیحی راستین چگونه ملت، زبان و میراث خود را دوست دارد و در همان حال انجیل را به همهٔ ملتها میرساند.
از رومیان ۱۲:۱۵ و یوحنا ۱۱:۱۷-۴۴: عیسی بر سر قبر ایلعازر نشان میدهد چگونه با پذیرفتن، گریستن و کمک کردن در غم دیگران شریک شویم.
از اعمال ۱۷:۱-۱۵: ایمانداران مانند اهالی بیریه که هر روز کتب را بررسی میکردند، هر تعلیمی را با کتابمقدس، مرجع نهایی ایمان، میسنجند.
از یوحنا ۷:۱-۱۳: عیسی با حکمت و شناخت زمان خدا به برادران بیایمانش پاسخ میدهد؛ آنان بعدها ایمان آوردند، پس از دعا برای خانواده دست نکشیم.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از دوم قرنتیان ۶:۱-۱۳: هفت تقابل پولس میان داوری دنیا دربارهٔ خادمان خدا و آنچه آنان بهراستی در مسیح هستند.
از غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ و رومیان ۷:۱۴-۲۵: خویشتنداری کار روحالقدس در ایمانداری است که هنوز با گناه میجنگد و برای تاج میدود.
از عبرانیان ۱۳:۱۵-۱۶ و ۲۰-۲۱: نیکویی مهربانیِ تبدیلشده به عمل است؛ ایمانداران که با ایمان نجات یافتهاند به نیکوکاری خوانده شدهاند.
از یوحنا ۱۵:۹-۱۱: ماندن در محبت مسیح به شادی پایدار او میانجامد، ثمرهای از روح که حتی در سختیها برقرار میماند.
موعظهٔ پنطیکاست از رومیان ۸:۹-۱۱: روح خدا در ایمانداران ساکن است و آنان در روح عبادت، دعا، شادی، محبت، مشارکت و خدمت میکنند.
از اعمال ۱:۱۲-۲۶: شاگردان میان صعود و پنطیکاست کنار هم میمانند، دعا میکنند، به کتابمقدس رو میآورند و کمبودها را جبران میکنند.
از اعمال ۹:۱-۱۹ و فیلیپیان ۳:۴-۱۱: مسیحِ قیامکرده شائولِ غیور و جفاکار را متوقف میکند و از او انسانی تازه، پولس رسول، میسازد.
از لوقا ۷:۳۶-۵۰: مسیح زن توبهکار، مصلوبکنندگان خود، پطرسِ انکارکننده و شائولِ جفاکننده را بخشید؛ ما نیز باید همینگونه ببخشیم.
از متی ۴:۲۳: مسیح به آنچه تعلیم میداد عمل میکرد و کلام پدر را هر روز، آشکارا، با دلسوزی و با اقتدار تعلیم میداد؛ ما نیز چنین کنیم.
از پیدایش ۱، اشعیا ۴۵:۵-۱۳ و اعمال ۱۷:۲۲-۳۱: در برابر نظریهٔ تکامل، ایمان میگوید خدا جهان را آفرید و انسان را به صورت خود ساخت.
از اعمال ۱۵:۳۶-۴۱ و اول قرنتیان ۷:۱۰-۱۷: وقتی دو نفر نمیتوانند با هم راه بروند، میتوانند مانند پولس و برنابا در صلح از هم جدا شوند.
از یوحنا ۱۸:۱۹-۲۴ و اعمال ۲۳:۱-۱۰: عیسی و پولس نشان میدهند فروتنی به معنای سکوت در برابر ظلم نیست، اما اول قرنتیان ۶ حد آن را روشن میکند.
بر اساس یهودا ۱۷-۲۱: روح تمسخر، نمونههای آن در کتابمقدس علیه خادمان خدا و خود مسیح، و اینکه چرا ایماندار نباید دیگران را مسخره کند.
موعظهٔ پنطیکاست بر اعمال ۲:۱-۱۱ و افسسیان ۵:۱۸: شش نمونه از کتابمقدس نشان میدهد پر شدن از روحالقدس بهراستی چگونه است.
موعظهٔ یکشنبهٔ نخل دربارهٔ مسیح، پادشاه فروتن، و پنج شرط ورود به ملکوت خدا بر پایهٔ متی ۸:۱۱-۱۲ و دیگر سخنان عیسی.
پیامی برای روز جوانان از اول یوحنا ۲:۱۲-۱۴: جوانان نیرومندند، کلام خدا در ایشان ساکن است و بر آن شریر غالب آمدهاند.
خدمت مشایخ در کتابمقدس و در کلیسای مشایخی: شبانانی مشتاق و فروتن که با نمونه بودن رهبری میکنند، بر اساس اول پطرس ۵:۱-۶.
بر پایهٔ مأموریت بزرگ در متی ۲۸:۱۸-۲۰: نشانههای شاگرد راستین مسیح که مشتاق آموختن است، در کلام میماند، محبت میکند و ترک نمیکند.
نبی در کتابمقدس کیست، مسیح چگونه نبی، کاهن و پادشاه است، و چرا همهٔ ایمانداران میتوانند تعلیم و دلگرمی دهند (اول قرنتیان ۱۴:۳۱).