خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در آخرین یکشنبهٔ پیش از میلاد، با ستارهای که از یعقوب برمیآید در اعداد ۲۴:۱۷ آغاز میکند و توضیح میدهد که چگونه ۲۵ دسامبر، جشن کهن زایش خورشید پس از بلندترین شب سال، به جشن میلاد مسیح، نور جهان، تبدیل شد. او پس از خواندن مزمور ۴۰ به متی ۲:۱-۱۲ میپردازد. مجوسیان، که معمولاً آنان را روحانیان زرتشتی از ایران میدانند، بیگانه بودند، اما پادشاه را جستند، در حالی که صاحبان وعدههای خدا چنین نکردند. او راحاب و روت را در نسبنامهٔ مسیح یادآوری میکند و به قوم خود، که داستان کتابمقدس از سرزمین آنان آغاز میشود، هشدار میدهد هرگز دیگران را کوچک نشمارند. سپس میگوید مجوسیان زحمت سفری چندماهه را پذیرفتند، اما هیرودیس و کاتبان راه کوتاه بیتلحم را هم نرفتند. سرانجام آنان سجده کردند و طلا، کندر و مُر پیشکش نمودند؛ ایمانداران نیز باید مسیح را بجویند و آنچه دارند به او بدهند.
آیات کتابمقدس
- متی ۲:۱-۱۲
- اعداد ۲۴:۱۷
- مزمور ۴۰