خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در مجموعهٔ خود دربارهٔ ایمان «عادی»، پس از مسیح و ابراهیم به یعقوب میرسد. او با عبرانیان ۱۱:۲۱ و مزمور ۸۰، دعا برای تاکی که خدا از مصر بیرون آورد، آغاز میکند، سپس پیدایش ۳۲:۲۴-۳۲ را میخواند. نام یعقوب یعنی پاشنه، کسی که میگیرد و فریب میدهد، و خطاهایش آشکار است: نخستزادگی عیسو را گرفت، پدرش را فریب داد، همیشه بیشتر میخواست و خانهاش با چند همسر و پسری عزیزکرده پر از حسادت بود؛ چندهمسری هرگز ارادهٔ خدا نبوده است. اما یعقوب برخلاف عیسو برای وعده و برکت خدا ارزش قائل بود و در بیتئیل و فنیئیل با خدا روبهرو شد. شب کشتی او را دگرگون کرد: پس از آن بر عصای خود تکیه میکرد، نه بر توان خویش. او این صحنه را ظهور مسیح پیش از تجسم و تصویری از دعای پیگیر میداند: «تا مرا برکت ندهی، تو را رها نمیکنم.» نتیجه آنکه ایمان عادی افراطی نیست، بلکه شخصی است، میان هر ایماندار و خدا.
آیات کتابمقدس
- پیدایش ۳۲:۲۴-۳۲
- عبرانیان ۱۱:۲۱
- مزمور ۸۰:۷-۱۹