خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با اول پطرس ۲:۵ و ۲:۹ آغاز میکند، جایی که هر ایماندار بخشی از کهانت مقدس و ملوکانه خوانده میشود، و مزمور ۱۳۸، از مزامیر داوود، را میخواند. سپس وظیفهٔ کاهن را در عهد عتیق توضیح میدهد: او با تقدیم قربانی برای گناه، پلی میان انسان گناهکار و خدای قدوس بود. این مقام به خاندان هارون از سبط لاوی تعلق داشت و اوج آن زمانی بود که کاهن اعظم سالی یک بار به قدسالاقداس وارد میشد. او با خواندن عبرانیان ۷:۲۳-۲۸ نشان میدهد که مسیح هم کاهن اعظم است و هم قربانی؛ او خود را یک بار برای همیشه بر صلیب تقدیم کرد، تا ابد زنده است و یگانه واسطه است. از این رو عهد جدید در کلیسا مقامی به نام کاهن نمیشناسد. ایمانداران به شخص دیگری میان خود و خدا نیاز ندارند: هر کس مستقیماً و با دعا به نام مسیح نزد خدا میآید و هیچ کشیشی نمیتواند به جای او ایمان بیاورد یا دعا کند. او با مکاشفه ۱:۶ پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- عبرانیان ۷:۲۳-۲۸
- اول پطرس ۲:۵
- اول پطرس ۲:۹
- مزمور ۱۳۸
- مکاشفه ۱:۶