خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در دومین یکشنبهٔ پیش از میلاد، با اشعیا ۹:۶ آغاز میکند و بخشهایی از مزمور ۳۸ را میخواند و یادآور میشود که داوود در سختی خدا را مقصر نمیداند، بلکه به گناه خود اعتراف میکند و زندگیاش را به دست خدا میسپارد. پس از سخن هفتهٔ پیش دربارهٔ مریم، به یوسف میپردازد که پسر خدا در خانه و کارگاه او بزرگ شد، و متی ۱:۱۹-۲۵ را میخواند. سه ویژگی برمیشمارد. نخست، یوسف مردی باغیرت و آبرومند بود که در عین حال احترام نگاه داشت: با همهٔ پریشانی نخواست مریم را آشکارا رسوا کند؛ واعظ این را در برابر خشونتهایی میگذارد که امروز به نام غیرت انجام میشود و یادآوری میکند که خشم نباید تا غروب آفتاب بماند. دوم، او مرد ایمان و اطاعت بود که به فهم خود تکیه نکرد و هر بار از هدایت خدا پیروی کرد: مریم را پذیرفت، به مصر گریخت، بازگشت و در ناصره ساکن شد. سوم، پدری نیکو بود که مسئولیت را پذیرفت و از مریم و کودک نگهداری کرد. نتیجه اینکه هر که مسیح را به دل و خانهٔ خود میپذیرد، مسئولیتی نیز بر دوش میگیرد و نباید از زیر آن شانه خالی کند.
آیات کتابمقدس
- متی ۱:۱۹-۲۵
- اشعیا ۹:۶
- مزمور ۳۸
- افسسیان ۴:۲۶