خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با نخستین موعظهٔ عیسی در متی ۴:۱۷ آغاز میکند: «توبه کنید، زیرا ملکوت آسمان نزدیک است.» او مزمور ۴۴ را میخواند و سپس دربارهٔ عبرانیان ۶:۱-۳ موعظه میکند، جایی که توبه از اعمال مرده و ایمان به خدا بنیاد شمرده شده است. به گفتهٔ او گناه دیواری است میان خدای قدوس و انسان، و انسان از زمان آدم کوشیده است با تلاش، هدیه و کارهای نیک خود آن را بردارد. اما مانند پدری که فرزندانش را نزد خود میخواهد نه هدیههایشان را، خدا خودِ ما را میخواهد؛ اعمال نیک باید از ریشهٔ ایمان بروید. توبه و ایمان دو روی یک سکهاند و نخستین گام هستند. توبه فراتر از پشیمانی است: دگرگونی فکر، دل و مسیر زندگی است. او به زکی، داوود در مزمور ۵۱، دعای باجگیر در معبد و توبهٔ نینوا با موعظهٔ یونس اشاره میکند و با شادی آسمان برای یک گناهکار توبهکار پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- عبرانیان ۶:۱-۳
- متی ۴:۱۷
- مزمور ۴۴
- لوقا ۱۸:۹-۱۴
- مزمور ۵۱
- لوقا ۱۵:۷