مسیح چگونه به مهمانی میرفت
از لوقا ۱۴:۱-۱۴: عیسی دعوتها را با محبت میپذیرفت، در مهمانی خدمت میکرد و بر سر سفره فروتنی میآموخت؛ الگویی برای مهمان و میزبان.
- لوقا ۱۴:۱-۱۴
از لوقا ۱۴:۱-۱۴: عیسی دعوتها را با محبت میپذیرفت، در مهمانی خدمت میکرد و بر سر سفره فروتنی میآموخت؛ الگویی برای مهمان و میزبان.
از متی ۱۰:۱-۱۶: دستورهای مسیح به دوازده شاگرد نشان میدهد ایمانداران چگونه خدمت کنند؛ از خانهٔ خود آغاز کنند، به خدا تکیه کنند و رایگان ببخشند.
از یوحنا ۱۳:۱-۱۷: محبت مسیح الهی، شخصی و در عمل آشکار است؛ از شستن پاهای شاگردان تا فدا کردن جان خود.
از یوحنا ۱۷: عیسی سحرگاه دعا میکرد، ارادهٔ پدر را میجست، برای دیگران دعا میکرد و در سختترین ساعت بیشتر دعا کرد؛ الگویی برای دعای ما.
از لوقا ۹:۵۱-۵۶: مسیح شاگردان، ریاکاران و کلیساها را برای اصلاحشان توبیخ میکرد و ایمانداران نیز باید یکدیگر را با محبت اصلاح کنند.
از لوقا ۷:۳۶-۵۰: مسیح زن توبهکار، مصلوبکنندگان خود، پطرسِ انکارکننده و شائولِ جفاکننده را بخشید؛ ما نیز باید همینگونه ببخشیم.
از متی ۴:۲۳: مسیح به آنچه تعلیم میداد عمل میکرد و کلام پدر را هر روز، آشکارا، با دلسوزی و با اقتدار تعلیم میداد؛ ما نیز چنین کنیم.
از مرقس ۲:۱۳-۱۷، دعوت لاوی: مسیح گناهکاران را به نجات و آرامی، به خدمت، به حمل صلیب و به وفاداری تا پایان فرا میخواند.
از متی ۳:۱۳-۱۷: مسیح در تعمید خود را در جای گناهکاران گذاشت، و ایمانداران نیز خوانده شدهاند که خود را جای دیگران بگذارند.
از فیلیپیان ۳:۷-۱۴ و متی ۶:۲۵-۳۴: نه در بند گذشته بمانیم و نه نگران نقشههای خود برای آینده باشیم؛ امروز را با توکل به خدا زندگی کنیم.
یکشنبهٔ چهارم ادونت، یوحنا ۱۳:۳۴-۳۵ و ۱۵:۹-۱۴: محبت نشانهٔ شاگردان مسیح است و در عمل دیده میشود، چنانکه او جان خود را داد.
یکشنبهٔ سوم ادونت، لوقا ۱:۳۹-۵۶: شادی واقعی در لذت، ثروت یا شهرت نیست، بلکه در نجات و نزدیکی به خدا بهواسطهٔ مسیح است.
یکشنبهٔ دوم ادونت، لوقا ۲:۱۳-۱۴: صلح واقعی اجباری یا سیاسی نیست؛ از آشتی انسان با خدا بهواسطهٔ مسیح آغاز میشود.
یکشنبهٔ اول ادونت، متی ۲:۱-۱۲: تولد مسیح امید انبیا را به انجام رساند و ایمانداران اکنون با امید زنده در انتظار بازگشت او هستند.
از مرقس ۹:۴۱-۴۸: بهشت و جهنم هر دو واقعی و ابدیاند، اما ایماندار از روی محبت نزد خدا میآید، نه از ترس جهنم یا شوق بهشت.
از اول تسالونیکیان ۵:۱۲-۲۴ و عبرانیان ۱۰:۲۵: ایمانداران به کلیسا نیاز دارند، جای پرستش، بنای یکدیگر، شراکت و آشتی.
از عبرانیان ۹:۲۴-۲۸ و ۱۳:۸: در عصر علم هنوز به مسیح نیاز داریم که برای برداشتن گناه ظاهر شد، اکنون برای ما حاضر است و باز خواهد آمد.
از رومیان ۱ و ۲، یوحنا ۱۲:۴۴-۵۰ و مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵: خدای پرمحبت داور عادل نیز هست و همه در برابر مسیح حساب پس خواهند داد.
از ایوب ۱:۶ تا ۲:۱۰: خدا برای مدتی به بدی و کار شیطان اجازه میدهد، اما زمام را در دست دارد و ایمانداران را به غلبه بر بدی با نیکی میخواند.
از پیدایش ۳: گناه با غرور و نافرمانی آغاز شد، نخست در فرشتهای سقوطکرده و سپس در آدم و حوا، و صلیب مسیح پاسخ خدا به آن است.
از رومیان ۹:۱۴-۲۶: خدا به اراده و فیض خود برمیگزیند، نه به شایستگی انسان؛ برگزیدگی او را جلال میدهد، ما را فروتن میکند و زندگی مقدس میطلبد.
از مزمور ۳۳:۶-۱۲، ارمیا ۱:۴-۱۰ و رومیان ۱۱:۳۳-۳۶: خدا برای جلال خود بر همهچیز حاکم است، اما انسان پاسخگوی انتخابهای خویش میماند.
از عبرانیان ۱۰:۱-۱۰: ایمان مسیحی دین قانونها نیست، بلکه فیض از راه قربانی یگانهٔ مسیح است که مشارکت با خدا و دلی تازه میبخشد.
از پیدایش ۱، اشعیا ۴۵:۵-۱۳ و اعمال ۱۷:۲۲-۳۱: در برابر نظریهٔ تکامل، ایمان میگوید خدا جهان را آفرید و انسان را به صورت خود ساخت.