عیسی و برادران بیایمانش
از یوحنا ۷:۱-۱۳: عیسی با حکمت و شناخت زمان خدا به برادران بیایمانش پاسخ میدهد؛ آنان بعدها ایمان آوردند، پس از دعا برای خانواده دست نکشیم.
- یوحنا ۷:۱-۱۳
- متی ۱۳:۵۵
- یوحنا ۲:۲۳-۲۵
از یوحنا ۷:۱-۱۳: عیسی با حکمت و شناخت زمان خدا به برادران بیایمانش پاسخ میدهد؛ آنان بعدها ایمان آوردند، پس از دعا برای خانواده دست نکشیم.
از لوقا ۹:۵۷-۶۲: سه نفر با عیسی روبهرو میشوند اما شاگرد نمیشوند؛ پیروی از او یعنی سنجیدن بها، بهانه نیاوردن و به عقب نگاه نکردن.
از لوقا ۱۰:۳۸-۴۲: خداوند به خدمتِ پرمشغلهٔ ما مانند مرتا نیاز ندارد؛ او میخواهد مانند مریم نزد پاهایش بنشینیم، بشنویم و بیاموزیم.
از یوحنا ۴: دلِ باز و پرسشگر زن سامری او را به آب حیات، پرستش در روح و راستی و شهادت دادن در شهر خود میرساند.
از یوحنا ۳، ۷ و ۱۹: نیقودیموس دربارهٔ تولد تازه میشنود اما پیروی پنهان میماند؛ ایمان باید آشکارا اعتراف شود نه در تاریکی.
از لوقا ۸:۱-۳، متی ۲۷:۵۵-۶۱ و یوحنا ۲۰:۱-۱۸: مریم مجدلیه، آزادشدهٔ مسیح، او را خدمت میکند، پای صلیب میماند و نخستین شاهد قیام میشود.
سه صحنه از توما در یوحنا ۱۱، ۱۴ و ۲۰ وفاداری، پرسشهای صادقانه و اعتراف او را نشان میدهد: «ای خداوند من و ای خدای من».
چهار صحنه از فیلیپس در انجیل یوحنا (بابهای ۱، ۶، ۱۲ و ۱۴) نشان میدهد مسیح چگونه شاگرد را میخواند و ایمانش را با صبر رشد میدهد.
از متی ۹:۹-۱۳: عیسی باجگیری طردشده را به پیروی میخواند، زیرا چون طبیب برای گناهکاران آمده و رحمت میخواهد نه قربانی.
از یوحنا ۱:۳۵-۴۲، مرقس ۱:۱۶-۲۰ و لوقا ۵:۱-۱۱: دعوت شمعون پطرس از شهادت دیگران تا صدای خود مسیح و تسلیم کامل پیش میرود.
از مزمور ۹۰:۱۲، برای سال نو: عمر بهسرعت میگذرد؛ پس از خدا میخواهیم به ما بیاموزد روزهایمان را بشماریم و حکیمانه در خدمت او به کار ببریم.
از متی ۲:۱۳-۲۱، فرار به مصر: دنیا پر از سختی است و شرارت برای مدتی قدرت دارد، اما پیروزی نهایی از آنِ مسیح است.
از متی ۱۲:۳۸-۴۲: یونس نمونهای از مرگ و قیام مسیح است، اما مسیح در اطاعت، پیام و محبت از او بزرگتر است.
از متی ۲۲:۴۱-۴۶: مسیح پسر موعود داوود و در عین حال خداوندِ داوود است؛ پادشاهی بیگناه و رحیم که ملکوتش پایان ندارد.
از عبرانیان ۳:۱-۶، تثنیه ۱۸ و یوحنا ۶: مسیح نبیای بزرگتر از موسی، نان حیات و پسری است که بر خانهٔ خدا گماشته شده است.
از پیدایش ۱۴:۱۴-۲۰، مزمور ۱۱۰ و عبرانیان ۷: ملکیصدق سایهای از مسیح است، کاهنی که برکت میدهد، پیروز میشود و تا ابد کاهن است.
از رومیان ۱۲:۱-۳: ارادهٔ خدا نیکو، پسندیده و کامل است و کتابمقدس آن را آشکارا میگوید: زندگی مقدس، شکرگزاری و نیکوکاری.
از مزمور ۵۵:۱۲-۱۴: سه راه برای وقتی که دوستان ما را میرنجانند: تحمل و بخشش، سخن گفتنِ صادقانه، و خلوت کردن برای دعا مانند عیسی.
از غلاطیان ۶:۷-۱۰ و لوقا ۱۷:۱۱-۱۹: نیکی را برای خدا بکنیم نه برای قدردانی مردم، زیرا هرچه کاشته شود سرانجام درو خواهد شد.
از متی ۶:۲۵-۳۴: نخست ملکوت خدا را بجویید، هدفهایی در حد توان خود بگذارید و با چشم دوخته به مسیح بدوید.
از اول پطرس ۳:۱۵: مسیح را در دل خداوند بدانید، آمادهٔ توضیح امید خود باشید و با فروتنی و احترام پاسخ دهید، نه با زور.
از جامعه ۱۲:۱-۸: چرا جوانان از کلیسا دور میشوند، کلیسا چه وظیفهای در برابر آنان دارد، و چرا ایمان از آنِ جوانی است نه فقط پیری.
از پیدایش ۹:۵-۶: جان انسان مقدس است چون به صورت خدا آفریده شده؛ کلیسا دولت نیست، میبخشد و به قانون کشور احترام میگذارد.
از اول قرنتیان ۷:۷-۱۶: ایمان را نمیتوان به همسر تحمیل کرد؛ ایماندار با احترام، دعا و نمونهٔ آرام زندگی خود بر او اثر میگذارد.