هیچچیز ما را از دست مسیح نمیرباید
اطمینان نجات بر اساس عبرانیان ۶:۴-۹ و قدرت مسیح بر شیطان در شفای دو دیوزده در متی ۸:۲۸-۳۴.
- عبرانیان ۶:۴-۹
- مزمور ۱۰۳
- متی ۸:۲۸-۳۴
اطمینان نجات بر اساس عبرانیان ۶:۴-۹ و قدرت مسیح بر شیطان در شفای دو دیوزده در متی ۸:۲۸-۳۴.
یوحنا ۸:۳۱-۳۶: ماندن در کلام مسیح ما را شاگرد او میسازد، به شناخت حقیقت میرساند و از بندگی گناه آزاد میکند.
لوقا ۹:۵۷-۶۲: سه نفر میخواهند از عیسی پیروی کنند، هر یک با شرطی. پیروی از مسیح بها دارد و او باید در جای نخست باشد.
مرقس ۲:۱۸-۲۲: چرا شاگردان عیسی روزه نمیگرفتند و چرا ایمان به مسیح شراب تازهای است که در مشکهای کهنهٔ شریعت نمیگنجد.
متی ۲۰:۲۹-۳۴: در میان جمعیت بزرگ پیرو عیسی، تنها دو نابینا رحمت میطلبند و بینا میشوند؛ دعوتی به این دعا: «خداوندا، چشمان ما را باز کن.»
بر اساس یوحنا ۲:۲۳-۲۵: بسیاری بهخاطر آیات ایمان آوردند، اما عیسی دل همه را میشناخت؛ دعوتی به ایمان راستین، نه ایمان برای سود.
از لوقا ۲۰:۲۰-۲۶: دام پرسش دربارهٔ خراج قیصر، پاسخ عیسی، و اینکه شهروندان آسمان چگونه هوشیارانه و وظیفهشناسانه در کشور خود زندگی میکنند.
رد شدن عیسی در ناصره، از مرقس ۶:۱-۶: چرا آشنایی مردم را از شناخت مسیح بازمیدارد و او کجا کار میکند؛ آنجا که با ایمان پذیرفته شود.
چرا عیسی با مَثَلها سخن میگفت؛ از متی ۱۳:۱۰-۱۷: آنکه میشنود و پیروی میکند بیشتر مییابد، اما دلِ سخت میشنود و نمیفهمد.
موعظهٔ روز پدر از متی ۷:۹-۱۱ دربارهٔ وظیفهٔ پدران، با نگاه به یفتاح، عیلی، داوود، افسر پادشاه و پدر پسر گمشده.
موعظهٔ روز مادر از لوقا ۲:۴۸-۵۲ دربارهٔ پنج مادر کتابمقدس: رفقه، مادرِ حاضر در داوری سلیمان، مادر یعقوب و یوحنا، مریم و افنیکی.
موعظهٔ سال نو بر اساس نحمیا ۸:۱-۱۲: عزرا شریعت را برای بازگشتگان از اسارت میخواند و به قوم گفته میشود اندوهگین نباشند، بلکه شادی کنند.
در یکشنبهٔ پس از میلاد، بر اساس اول تسالونیکیان ۵:۱۲-۱۸: شادی آمدن مسیح نباید با پایان عید تمام شود، بلکه همهٔ سال بماند.
بر اساس اول تیموتائوس ۱:۱۵ و داستان زکی در لوقا ۱۹:۱-۱۰: هیچکس نمیتواند بهای گناه خود را بپردازد؛ نجات هدیهای است که مسیح بر صلیب کامل کرد.
بر اساس یوحنا ۱:۱۸ و ۱۴:۷-۱۱: هیچکس هرگز خدا را ندیده، اما پسر او را شناسانده است؛ هر که مسیح را دیده، پدر را دیده است.
بر اساس یوحنا ۱:۱۷ و غلاطیان ۳:۱۰-۲۷: شریعت تا آمدن مسیح سرپرست بود؛ ایمانداران اکنون در فیض و ایمان زندگی میکنند، نه زیر قانون.
نخستین موعظهٔ ایام انتظار میلاد، از اشعیا ۴۹:۶ و متی ۸:۵-۱۳: اگر مسیح نیامده بود، ملتها قوم خدا نمیشدند.
بر اساس متی ۳:۱-۶ و ۱۱:۲-۱۹: شجاعت، فروتنی و محدودیتهای یحیای تعمیددهنده، پیشروی که راه را برای مسیح آماده کرد.
بر اساس یونس باب ۳ و مزمور ۸۵: ضعفها و قوتهای یونس نبی و رحمت خدا بر نینوای توبهکار.
بر اساس یعقوب ۵:۱۷-۱۸ و اول پادشاهان ۱۸-۱۹: قوتها و ضعفهای ایلیا و خدایی که با آوازی آرام و ملایم سخن میگوید.
بر اساس یعقوب ۵:۱۱ و کتاب ایوب: چرا بر سر نیکان بلا میآید و چگونه صبر ایوب به فروتنی در حضور خدا میانجامد.
بر اساس خروج ۳-۴ و عبرانیان ۱۱:۲۳-۲۹: نه معجزات موسی، بلکه غیرت او برای قومش، فروتنی و بردباریاش الگوی ایمان عادی است.
بر اساس پیدایش ۳۹:۱-۶ و ۵۰:۱۵-۲۱: قوتها و خطاهای یوسف ایمانی عادی را نشان میدهد که وظیفهاش را انجام میدهد و به خدا اعتماد دارد.
بر اساس پیدایش ۳۲:۲۴-۳۲: یعقوب، مردی پر از ضعف که همیشه در پی برکت خدا بود، ایمانی عادی و شخصی را نشان میدهد که در دعا خدا را رها نمیکند.