امید ما به خدای زنده است
در یکشنبهٔ پس از عید قیام: چون مسیح برخاست، با امید به خدای زنده، نجاتدهندهٔ همه، زحمت میکشیم و میکوشیم (اول تیموتائوس ۴:۱۰).
- اول تیموتائوس ۴:۱۰
- مزمور ۱۰۷:۱-۹
- مزمور ۱۰۷:۴۲-۴۳
در یکشنبهٔ پس از عید قیام: چون مسیح برخاست، با امید به خدای زنده، نجاتدهندهٔ همه، زحمت میکشیم و میکوشیم (اول تیموتائوس ۴:۱۰).
از لوقا ۱۲:۱۳-۱۵: عیسی تقسیم ارث را نمیپذیرد و نشان میدهد که کار او و کلیسا روحانی است، نه داوری در نزاعهای دنیوی.
از مرقس ۱:۳۵-۳۹: عیسی برای دعا به خلوت میرود و وقتی همه در پی او هستند، برای موعظه پیش میرود، زیرا برای همین آمده است.
بر اساس اول تیموتائوس ۱:۱۵ و داستان زکی در لوقا ۱۹:۱-۱۰: هیچکس نمیتواند بهای گناه خود را بپردازد؛ نجات هدیهای است که مسیح بر صلیب کامل کرد.
نخستین موعظهٔ ایام انتظار میلاد، از اشعیا ۴۹:۶ و متی ۸:۵-۱۳: اگر مسیح نیامده بود، ملتها قوم خدا نمیشدند.
بر اساس افسسیان ۲:۱-۱۰: خدا کسانی را که در گناه مرده بودند با مسیح زنده میکند تا بهراستی زنده باشیم، نه فقط به نام.
بر پایهٔ اعمال رسولان ۳:۱۹: توبه یعنی رویگرداندن از گناه و از خود و بازگشت به سوی خدا؛ دگرگونی درونی که روحالقدس پدید میآورد.
اول پطرس ۱:۳-۱۲ در سه بخش: کار پدر، پسر و روحالقدس در نجات ما، و نگاه کردن به دنیای سخت از دید خدا.
پیامی برای یکشنبهٔ جهانی عشای ربانی از مرقس ۱۴:۲۲-۲۴ و اول قرنتیان ۱۰:۱۶-۱۷: یادآوری صلیب مسیح و دریافت شام خداوند با ایمان قلبی.
بر پایهٔ مَثَلهای گنج پنهان و مروارید در متی ۱۳:۴۴-۴۶: ملکوت آسمان به همهچیز میارزد و نباید آن را با هیچچیز معامله کرد.
بر اساس یهودا ۲۰-۲۳ و ماجرای دستفروشی که مردم را از درمانگاهی در آتش نجات داد: مسیحیان خوانده شدهاند دیگران را برهانند، نه فقط خود را.
از یعقوب ۵:۱۳-۱۶: دعا و درمان رقیب هم نیستند؛ برای شفای یکدیگر، برای انجیل و برای ایمان خود دعا کنیم.