خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با مزمور ۵۸، شکایت داوود از دشمنان دروغگو و ستمکار، آغاز میکند و یادآور میشود که مسیحیان چنین مزامیری را با روح عهد جدید میخوانند: خدا رحیم و صبور است و ما از مرگ هیچکس شاد نمیشویم. موعظه بر افسسیان ۲:۱-۱۰ است. او معنای مرگ و زندگی در کتابمقدس را از آدم و حوا شرح میدهد که با جدا شدن از حضور خدا روحاً مردند و بعدها جسماً نیز. انسانِ بدون خدا در گناه مرده است، اما خدای غنی در رحمت بهوسیلهٔ مسیح که مرد و برخاست راهی گشود تا ما را زنده کند؛ این هدیه است، نه پاداش کارهای نیک. او با غلاطیان ۲:۱۹-۲۰ و سرگذشت پولس، شائولِ جفاکار که مرد و اکنون برای مسیح زنده است، معیار دنیا برای زندگی را با معیار خدا مقایسه میکند. هشدار به ساردس در مکاشفه ۳:۱، «نام داری که زندهای اما مردهای»، امروز نیز برای ایمانداران است. آنان نباید دیگران را محکوم کنند، بلکه راه نجات را نشانشان دهند.
آیات کتابمقدس
- افسسیان ۲:۱-۱۰
- مزمور ۵۸
- غلاطیان ۲:۱۹-۲۰
- مکاشفه ۳:۱