خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با اشعیا ۴۰:۲۸-۳۱ آغاز میکند و ۲۴ آوریل ۱۹۱۵ را به یاد میآورد، روز یادبود ارمنیان، آشوریان و یونانیانی که بهخاطر ایمان مسیحی کشته شدند. او آیاتی از مزمور ۵۹، دعای داوود در میان دشمنان، را میخواند. موعظه بر عبرانیان ۱۱:۱۳-۱۶ است. ابراهیم، سارا و دیگر قهرمانان ایمان بیآنکه وعدهها را دریافت کنند درگذشتند؛ آنها را از دور دیدند و سلام گفتند. به گفتهٔ او امروز بیماری و مشکلات اقتصادی امید به آینده را از بسیاری گرفته است، و انسان به امید زنده است. برخی از روزهای آخر سخن میگویند؛ ایمانداران باید همیشه در ایمان و دعا آماده باشند. ایمان یعنی اعتماد به وعدهٔ خدا پیش از دیدن آن. زندگی بر زمین گذری کوتاه است، مانند پرندهای که از پنجرهای وارد و از پنجرهٔ دیگر خارج میشود، و وطن ما در آسمان است. خدا عار ندارد که خدای انسانهای ضعیفی خوانده شود که به وعدهاش ایمان دارند. او با اشعیا پایان میدهد: منتظران خداوند قوت تازه مییابند.
آیات کتابمقدس
- عبرانیان ۱۱:۱۳-۱۶
- اشعیا ۴۰:۲۸-۳۱
- مزمور ۵۹:۱-۴
- مزمور ۵۹:۹-۱۰
- مزمور ۵۹:۱۶-۱۷