داوری نکنید تا بر شما داوری نشود
بر اساس متی ۷:۱-۵: چرا ایماندار نباید دیگران را داوری کند، داوری را به خدا بسپارد و تشخیص روحانیای را که کتابمقدس روا میداند بیاموزد.
- متی ۷:۱-۵
- رومیان ۱۴:۴
- رومیان ۲:۱-۴
بر اساس متی ۷:۱-۵: چرا ایماندار نباید دیگران را داوری کند، داوری را به خدا بسپارد و تشخیص روحانیای را که کتابمقدس روا میداند بیاموزد.
چگونه نادیده گرفته شدن از سوی دیگران را تاب بیاوریم، با دانستن اینکه خدا ناچیزشمردگان جهان را برمیگزیند؛ اول قرنتیان ۱:۲۶-۳۱.
از مکاشفه ۶:۹-۱۱ و با یاد شهیدان کلیسای مشرق: مسیحیان در پی مرگ نمیروند، اما چون ساعتش برسد استوار میایستند.
خدمت معلمان در کلیسا: عطای خدا برای مجهز ساختن مقدسان و بنای بدن مسیح تا همه به بلوغ برسند (افسسیان ۴:۱۱-۱۳).
نبی در کتابمقدس کیست، مسیح چگونه نبی، کاهن و پادشاه است، و چرا همهٔ ایمانداران میتوانند تعلیم و دلگرمی دهند (اول قرنتیان ۱۴:۳۱).
کتابمقدس دربارهٔ کار فرشتگان برای ایمانداران چه میگوید: محافظت، تقویت و هدایت، بهعنوان روحهای خدمتگزار، بر اساس عبرانیان ۱:۱۴ و متی ۱۸:۱۰.
عبرانیان ۶:۱۰-۱۲: انسانها فراموش میکنند، اما خدا هر خدمتی را که با محبت برای نام او شده به یاد دارد؛ پس تا پایان بدون کاهلی خدمت کنید.
واژهٔ «آگاپه» در عهد جدید: محبتی از سر اراده و نه احساس، عطای روحالقدس، برای خانواده، کلیسا، همسایه و دشمن؛ از اول قرنتیان ۱۳.
واژهٔ «انرگیا» در عهد جدید: قدرت خدا که مسیح را برخیزانید و در خادمان، کلیسا و هر ایماندار عمل میکند؛ از افسسیان ۱:۱۹-۲۰.
واژهٔ یونانی «اِکلیسیا» بر اساس افسسیان ۱:۱۵-۲۳: کلیسا ساختمان نیست، بلکه جماعتی است که خدا فرا خوانده و بدنی که مسیح سرِ آن است.
واژهٔ یونانی «اِوانگِلیون» بر اساس غلاطیان ۱:۶-۱۰: انجیل در اصل کتاب زندگی عیسی نیست، بلکه مژدهٔ خدا دربارهٔ نجات در مسیح است.
لوقا نزد پولس ماند و دیماس از محبت این دنیا او را ترک کرد: دعوتی از دوم تیموتائوس ۴:۱۰-۱۱ به وفاداری به مسیح تا به مرگ.
شهادت پولس در حضور اگریپاس پادشاه در اعمال ۲۶:۹-۲۹ نشان میدهد دیدار با مسیح چگونه جفاکننده را خلقتی تازه میسازد و ما را به همین دگرگونی میخواند.
اعمال ۴:۳۲ تا ۵:۱۱ برنابای سخاوتمند را کنار حنانیا و سفیره میگذارد: خدا از دروغ و خودنمایی بیزار است و به دلِ پشت هدیه مینگرد.
بر اساس مَثَل فریسی و باجگیر (لوقا ۱۸:۹-۱۴): خدا با متکبران مقاومت میکند و به فروتنان فیض میبخشد.
مَثَل سامری نیکو (لوقا ۱۰:۲۵-۳۷) بهعنوان دعوتی به رحمت عملی نسبت به هر نیازمند، نه ایمانِ فقط زبانی.
مَثَل گندم و کرکاس در متی ۱۳: بذر نیکو بکاریم، یعنی سخن صلح و مهربانی، نه زهر بدگویی و تفرقه.
از امثال ۶:۶-۱۱، مورچه و شخص کاهل: ایماندار باید کوشا و آیندهنگر باشد و با دست خود کار کند، نه اینکه بیکار بنشیند.
دو پادشاه بیمار در دوم پادشاهان ۱ و ۲۰: اخزیا نزد بعلزبوب میفرستد و حزقیا دعا میکند. در نگرانی از آینده به خدا رو کنیم نه فالگیران.
از ماجرای رحبعام در اول پادشاهان ۱۲: مشورت خردمندانه را بپذیریم، با نرمی پاسخ دهیم و اهل صلح و آشتی باشیم.
از ماجرای دوازده جاسوس در اعداد ۱۳: تفاوت گزارش ترسآلود ده نفر با ایمان یوشع و کالیب به ایمانداران میآموزد سخن امیدبخش بگویند.
از پیدایش ۹:۱۸-۲۷: تفاوت حام با برادرانش سام و یافث، درس احترام به والدین و پوشاندن خطای دیگران را میآموزد.
یوحنا ۶:۴۸-۵۱: برخلاف مَنّا که حیات نمیبخشید، مسیحِ برخاسته نان زندهای است که هر روز ایمانداران را سیر میکند.
در یکشنبهٔ پس از عید قیام: چون مسیح برخاست، با امید به خدای زنده، نجاتدهندهٔ همه، زحمت میکشیم و میکوشیم (اول تیموتائوس ۴:۱۰).