خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا در نخستین یکشنبهٔ پس از عید قیام، اول قرنتیان ۱۵:۱۶-۲۰ و سپس یوحنا ۲۰:۲۶-۲۹، ظاهر شدن عیسای قیامکرده بر توما، را میخواند. او یادآوری میکند که توما، که به شک خود شناخته میشود، همان رسولی شد که ایمان را به مشرقزمین و تا هندوستان رساند. به گفتهٔ او ایمان چیزی نیست که با نیروی خود پدید آوریم، بلکه از دیدار شخصی با خدا میآید، چنانکه برای ابراهیم، داوود، انبیا و پطرس چنین بود. او سه نکته را بیان میکند. مسیح با همان بدن برخاست، اما بدنی دگرگونشده و روحانی، و از درهای بسته وارد شد. نخستین سخن او به شاگردان ترسان «سلام بر شما» بود، سلامتیای که جهان با همهٔ ترس و نگرانیاش نمیتواند بدهد. و او به خاطر یک شاگردِ شکاک بازگشت، مانند معلمی که درس را برای یک شاگرد تکرار میکند؛ پس با ضعفهای ما نیز صبور است. او با داستان کوهنوردی پایان میدهد که در تاریکی از طناب آویزان بود و از صدایی که میگفت طناب را ببُر اطاعت نکرد و صبح یخزده در فاصلهٔ کمی از زمین پیدا شد: ما بهراستی تا چه اندازه به خدا اعتماد داریم؟
آیات کتابمقدس
- یوحنا ۲۰:۲۶-۲۹
- اول قرنتیان ۱۵:۱۶-۲۰