خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با غلاطیان ۲:۲۰ آغاز میکند: «دیگر من نیستم که زندگی میکنم، بلکه مسیح در من زندگی میکند»، و بخشهایی از مزمور ۱۰۹ را میخواند، دعای داوود هنگامی که زبانهای دروغگو بر او تاختند، و میگوید ایمانداران چنین زخمهایی را به خدا بسپارند نه آنکه انتقام بگیرند. متن او رومیان ۱۲:۱-۲ است: بدنهای خود را چون قربانی زنده، مقدس و پسندیدهٔ خدا تقدیم کنید. او هدیههای قائن و هابیل و قربانیهای حیوانی عهد عتیق و ادیان دیگر را یادآوری میکند؛ همه قربانیهای مرده بودند. مسیح که مرد و برخاست قربانی زندهای است که خدا پذیرفت، و مسیحیان خوانده شدهاند خودِ زندهشان را به خدا بدهند: دل، کار، خانواده و وقت. عمر مانند تیکتاک ساعت میگذرد و در هر حال خرج میشود؛ اگر به خدا سپرده شود هدر نمیرود. آیهٔ ۲ به فکری تازهشده که ارادهٔ خدا را میجوید فرامیخواند. او با حکایت شاگرد فقیر سقراط که خود را هدیه کرد پایان میدهد.
آیات کتابمقدس
- رومیان ۱۲:۱-۲
- غلاطیان ۲:۲۰
- مزمور ۱۰۹:۱-۵
- مزمور ۱۰۹:۲۱-۳۱