قطعیت داوری نهایی خدا
از رومیان ۱ و ۲، یوحنا ۱۲:۴۴-۵۰ و مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵: خدای پرمحبت داور عادل نیز هست و همه در برابر مسیح حساب پس خواهند داد.
- رومیان ۱:۱۴-۲۵
- رومیان ۲:۱۲-۱۶
- یوحنا ۱۲:۴۴-۵۰
از رومیان ۱ و ۲، یوحنا ۱۲:۴۴-۵۰ و مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵: خدای پرمحبت داور عادل نیز هست و همه در برابر مسیح حساب پس خواهند داد.
از رومیان ۹:۱۴-۲۶: خدا به اراده و فیض خود برمیگزیند، نه به شایستگی انسان؛ برگزیدگی او را جلال میدهد، ما را فروتن میکند و زندگی مقدس میطلبد.
از مزمور ۳۳:۶-۱۲، ارمیا ۱:۴-۱۰ و رومیان ۱۱:۳۳-۳۶: خدا برای جلال خود بر همهچیز حاکم است، اما انسان پاسخگوی انتخابهای خویش میماند.
از رومیان ۱:۱۸-۲۵: وجود خدا در آفرینش، وجدان، کتابمقدس و سرانجام در مسیح دیده میشود و در رابطه با او شناخته میشود، نه فقط با برهان.
بر اساس متی ۵:۴۰-۴۲: رفتار مسیحی با کسانی که همیشه میخواهند و قرض میگیرند؛ بخشیدن بینزاع، گاه «نه» گفتن، و هرگز از روی اجبار.
بر اساس متی ۷:۱-۵: چرا ایماندار نباید دیگران را داوری کند، داوری را به خدا بسپارد و تشخیص روحانیای را که کتابمقدس روا میداند بیاموزد.
از رومیان ۱:۱-۴: قیام، مسیح را پسر خدا اعلام میکند و ایمانداران بهواسطهٔ او فرزندان خدا، هدایتشدهٔ روح و وارث میشوند.
خدمت معلمان در کلیسا: عطای خدا برای مجهز ساختن مقدسان و بنای بدن مسیح تا همه به بلوغ برسند (افسسیان ۴:۱۱-۱۳).
معنای واژهٔ «اِلپیس» (امید) در عهد جدید و سرچشمههای امید مسیحی، بر اساس اول تیموتائوس ۴:۹-۱۱ و رومیان ۱۲:۱۲.
در یکشنبهٔ چهارم انتظار میلاد: معنای نجات (سوتریا در یونانی) و راه دریافت آن، بر اساس لوقا ۱۹:۱۰ و افسسیان ۲:۱-۱۰.
واژهٔ «آگاپه» در عهد جدید: محبتی از سر اراده و نه احساس، عطای روحالقدس، برای خانواده، کلیسا، همسایه و دشمن؛ از اول قرنتیان ۱۳.
معنای واژهٔ «کوینونیا» در عهد جدید: مشارکت با خدا و با یکدیگر، بر اساس کلیسای اولیه در اعمال رسولان ۲:۴۲-۴۷.
معنای واژهٔ «هامارتیا» (گناه) در عهد جدید: نرسیدن به هدفی که خدا برای آن ما را آفرید، و تنها درمان آن در مسیح؛ از رومیان ۳:۲۳-۲۴ و ۶:۲۳.
لوقا نزد پولس ماند و دیماس از محبت این دنیا او را ترک کرد: دعوتی از دوم تیموتائوس ۴:۱۰-۱۱ به وفاداری به مسیح تا به مرگ.
شهادت پولس در حضور اگریپاس پادشاه در اعمال ۲۶:۹-۲۹ نشان میدهد دیدار با مسیح چگونه جفاکننده را خلقتی تازه میسازد و ما را به همین دگرگونی میخواند.
بر اساس مَثَل فریسی و باجگیر (لوقا ۱۸:۹-۱۴): خدا با متکبران مقاومت میکند و به فروتنان فیض میبخشد.
بر اساس مَثَل دو پسر در متی ۲۱:۲۸-۳۲: خدا نه به سخنان زیبا و ادعا، بلکه به انجام دادن ارادهٔ پدر نگاه میکند.
مَثَل گندم و کرکاس در متی ۱۳: بذر نیکو بکاریم، یعنی سخن صلح و مهربانی، نه زهر بدگویی و تفرقه.
از نحمیا باب ۵: والیای که بهرهکشان از برادران فقیر را توبیخ کرد و از سهم خود گذشت؛ نمونهای از سخاوت نسبت به نیازمندان.
دو پادشاه بیمار در دوم پادشاهان ۱ و ۲۰: اخزیا نزد بعلزبوب میفرستد و حزقیا دعا میکند. در نگرانی از آینده به خدا رو کنیم نه فالگیران.
از ماجرای رحبعام در اول پادشاهان ۱۲: مشورت خردمندانه را بپذیریم، با نرمی پاسخ دهیم و اهل صلح و آشتی باشیم.
عبرانیان ۴:۱۲: کلام خدا زنده و نیرومند است؛ ایمان با شنیدن آن آغاز میشود و باید آن را خواند، جستوجو کرد و به کار بست.
رومیان ۱۲:۱-۲: ایمانداران بهجای قربانیهای مرده، بدن و زندگی روزانهٔ خود را چون قربانی زنده و مقدس به خدا تقدیم میکنند.
اطمینان نجات بر اساس عبرانیان ۶:۴-۹ و قدرت مسیح بر شیطان در شفای دو دیوزده در متی ۸:۲۸-۳۴.