خلاصه
کشیش نینوس مقدسنیا با یوحنا ۱:۱۲-۱۳ آغاز میکند، اینکه به پذیرندگان مسیح حق داده شد فرزندان خدا شوند، و مزمور ۴۹ را میخواند. او پس از موعظههای پیشین دربارهٔ تولد تازه و عادلشمردگی، اکنون به فرزندخواندگی میپردازد. رومیان ۸:۱۴-۲۳ و غلاطیان ۴:۱-۱۱ را میخواند: کسانی که روح خدا هدایتشان میکند دیگر غلامِ زیر شریعت نیستند، بلکه پسر و وارثاند و روح به آنان میآموزد که بگویند «ابّا»، واژهای آرامی که خود عیسی در دعا به کار برد (مرقس ۱۴:۳۶) و نخستین کلمهٔ کودک برای پدر است. خدا قوم خود را پیش از آفرینش جهان برای این برگزید (افسسیان ۱:۴-۵). فرزندی دعوتی است به شبیه پدر شدن، چنانکه موعظهٔ بالای کوه میآموزد؛ امیدی است که کمال آن در رهایی بدن هنوز در پیش است؛ و آزادی است، مانند فرزندان سارا نه هاجر. فرزندی به جای ترس، دلیری میبخشد. او میافزاید که این فرزندی دختران را نیز به همان اندازه در بر میگیرد: خدا همهٔ فرزندانش را یکسان دوست دارد.
آیات کتابمقدس
- رومیان ۸:۱۴-۲۳
- غلاطیان ۴:۱-۱۱
- یوحنا ۱:۱۲-۱۳
- مزمور ۴۹
- مرقس ۱۴:۳۶
- افسسیان ۱:۴-۵
- متی ۵:۴۸
- غلاطیان ۴:۲۱-۳۱