گنج نیکوی دل: اندیشهها و سخنان
از متی ۱۲:۳۳-۳۷ و مرقس ۷:۱۴-۲۳: فکر بد، داوری و غیبت از دل بیرون میآید و نخست به خود ما زیان میزند؛ دل را از نیکی پر کنیم.
- متی ۱۲:۳۳-۳۷
- مرقس ۷:۱۴-۲۳
- متی ۷:۱
از متی ۱۲:۳۳-۳۷ و مرقس ۷:۱۴-۲۳: فکر بد، داوری و غیبت از دل بیرون میآید و نخست به خود ما زیان میزند؛ دل را از نیکی پر کنیم.
از متی ۷:۱۲ و رومیان ۱۲:۱۰: داستان اُ. هنری دربارهٔ هدیههای زوجی فقیر، قانون طلایی را محبتی فعال و ازخودگذشته نسبت به دیگران نشان میدهد.
از مرقس ۴:۳۵-۴۱: زندگی دریایی پرطوفان است؛ برخلاف مردان قایق کوچک در داستان استیون کرین، ما نجاتدهندهای در قایق داریم که باد را آرام میکند.
از متی ۱۶:۱۵-۲۳، لوقا ۲۲:۳۱-۳۴ و غلاطیان ۲:۱۱-۱۴: تزلزل پطرس و «آفتابپرست» چخوف هشدار میدهند که حرف خود را به میل دیگران عوض نکنیم.
از یوحنا ۸:۱-۱۱: عیسی زن گرفتارشده در زنا را سنگسار نمیکند و راه تازهٔ رحمت را نشان میدهد؛ ظلم به نام خدا نام او را خراب میکند.
از یعقوب ۱:۲-۸ و ۴:۱-۱۰: چرا دعاها بیپاسخ میمانند — شک، انگیزههای خودخواهانه و گناه — و خدایی که پاسخش میتواند آری، نه یا «صبر کن» باشد.
قناعت بهعنوان سود حقیقی: اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰ و عبرانیان ۱۳:۵-۶، همراه با افسانهٔ ژاپنی سنگتراشی که هرگز راضی نبود.
بر پایهٔ اول تیموتائوس ۲:۱-۸، دعوتی در روزهای جنگ به دعا برای کشور و حاکمان، وفاداری، احتیاط و حفظ امید.
در پنطیکاست، از یوحنا ۱۴:۱۵-۲۶ و ۱۶:۵-۱۵: خدای قوم در مسیح «خدا با ما» شد و با روحالقدس «خدا در ما»، و آنچه آدم از دست داد بازگشت.
اشعیا ۴۰:۲۷-۳۱ و چهار آیه دربارهٔ انتظار برای خداوند: آنان که به او امید دارند قوت مییابند، بدی را تلافی نمیکنند و محبت و عدالت را نگاه میدارند.
از یوحنا ۱۹:۱۷-۲۴: سربازان رومی عیسی را مصلوب کردند و امپراتوری سه قرن کلیسا را آزار داد، اما مسیح با محبت بر روم پیروز شد.
از متی ۲۷:۲۰-۲۵ و رومیان ۱۱: جماعتی که صلیب را خواستند، بهای رد کردن مسیح، و رحمت خدا که همچنان برای همه پابرجاست.
از لوقا ۲۳:۱۳-۲۵: پیلاتس در عیسی گناهی نیافت اما خواستهٔ جمعیت را برآورد؛ هشداری دربارهٔ خشنود کردن مردم به جای پیروی از حقیقت.
از یوحنا ۱۱:۴۶-۵۳، یوحنا ۱۸:۱۲-۲۴ و متی ۲۶:۵۷-۶۸: کاهنان اعظمی که عیسی را محکوم کردند ندانسته نقشهٔ خدا را پیش بردند و شکست خوردند.
از متی ۲۷:۱-۱۰: یهودا مسیح را به سی سکهٔ نقره فروخت و خود را باخت؛ نقشهٔ خدا پابرجا ماند و «انجیل یهودا» انجیل راستین نیست.
از یوحنا ۱۸:۳۳-۳۷: عیسی پادشاهِ ملکوتی است که از این جهان نیست و زکریا، فرشته، مجوسیان، نتنائیل، جمعیت و پیلاتس بر آن شهادت میدهند.
از متی ۶:۲۵-۳۴ و اول پطرس ۳:۱-۵: زیبایی از خداست و در آفرینش، مسیح و کلیسا دیده میشود؛ ایمانداران به زیبایی درونی خوانده شدهاند.
از غزل غزلها ۲:۱۰-۱۳ در آستانهٔ سال نو آشوری: ایمان مسیحی رابطهٔ محبت با خداست که قوم خود را میخواند تا برخیزند و بیایند.
از یوحنا ۷:۱-۱۳: عیسی با حکمت و شناخت زمان خدا به برادران بیایمانش پاسخ میدهد؛ آنان بعدها ایمان آوردند، پس از دعا برای خانواده دست نکشیم.
از لوقا ۹:۵۷-۶۲: سه نفر با عیسی روبهرو میشوند اما شاگرد نمیشوند؛ پیروی از او یعنی سنجیدن بها، بهانه نیاوردن و به عقب نگاه نکردن.
از لوقا ۱۰:۳۸-۴۲: خداوند به خدمتِ پرمشغلهٔ ما مانند مرتا نیاز ندارد؛ او میخواهد مانند مریم نزد پاهایش بنشینیم، بشنویم و بیاموزیم.
از یوحنا ۴: دلِ باز و پرسشگر زن سامری او را به آب حیات، پرستش در روح و راستی و شهادت دادن در شهر خود میرساند.
از یوحنا ۳، ۷ و ۱۹: نیقودیموس دربارهٔ تولد تازه میشنود اما پیروی پنهان میماند؛ ایمان باید آشکارا اعتراف شود نه در تاریکی.
از لوقا ۸:۱-۳، متی ۲۷:۵۵-۶۱ و یوحنا ۲۰:۱-۱۸: مریم مجدلیه، آزادشدهٔ مسیح، او را خدمت میکند، پای صلیب میماند و نخستین شاهد قیام میشود.