راه تازه و زنده به حضور خدا
عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۵: مسیح راهی تازه و زنده از میان پرده گشود؛ پس پرستش، مشارکت زنده با خداست، نه آیینی مرده.
- عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۵
- مزمور ۱۰۸
- یوحنا ۴:۲۳-۲۴
عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۵: مسیح راهی تازه و زنده از میان پرده گشود؛ پس پرستش، مشارکت زنده با خداست، نه آیینی مرده.
یکشنبهٔ نخل: بر اساس یوحنا ۶:۱۴-۱۵ و ۱۸:۳۳-۴۰، عیسی تاج دنیوی را نمیپذیرد، زیرا ملکوت او روحانی است و از این جهان نیست.
از لوقا ۱۲:۱۳-۱۵: عیسی تقسیم ارث را نمیپذیرد و نشان میدهد که کار او و کلیسا روحانی است، نه داوری در نزاعهای دنیوی.
اطمینان نجات بر اساس عبرانیان ۶:۴-۹ و قدرت مسیح بر شیطان در شفای دو دیوزده در متی ۸:۲۸-۳۴.
یوحنا ۸:۳۱-۳۶: ماندن در کلام مسیح ما را شاگرد او میسازد، به شناخت حقیقت میرساند و از بندگی گناه آزاد میکند.
متی ۲۰:۲۹-۳۴: در میان جمعیت بزرگ پیرو عیسی، تنها دو نابینا رحمت میطلبند و بینا میشوند؛ دعوتی به این دعا: «خداوندا، چشمان ما را باز کن.»
بر اساس یوحنا ۲:۲۳-۲۵: بسیاری بهخاطر آیات ایمان آوردند، اما عیسی دل همه را میشناخت؛ دعوتی به ایمان راستین، نه ایمان برای سود.
رد شدن عیسی در ناصره، از مرقس ۶:۱-۶: چرا آشنایی مردم را از شناخت مسیح بازمیدارد و او کجا کار میکند؛ آنجا که با ایمان پذیرفته شود.
موعظهٔ روز پدر از متی ۷:۹-۱۱ دربارهٔ وظیفهٔ پدران، با نگاه به یفتاح، عیلی، داوود، افسر پادشاه و پدر پسر گمشده.
موعظهٔ روز مادر از لوقا ۲:۴۸-۵۲ دربارهٔ پنج مادر کتابمقدس: رفقه، مادرِ حاضر در داوری سلیمان، مادر یعقوب و یوحنا، مریم و افنیکی.
بر اساس یوحنا ۱:۱۸ و ۱۴:۷-۱۱: هیچکس هرگز خدا را ندیده، اما پسر او را شناسانده است؛ هر که مسیح را دیده، پدر را دیده است.
بر اساس یوحنا ۱:۱۷ و غلاطیان ۳:۱۰-۲۷: شریعت تا آمدن مسیح سرپرست بود؛ ایمانداران اکنون در فیض و ایمان زندگی میکنند، نه زیر قانون.
بر اساس اول پطرس ۲:۲۱-۲۵: تنها مسیح سرمشق کامل است و زندگی ساده و فروتن او نشان میدهد زندگی و ایمان مسیحی عادی چیست.
دربارهٔ سوگ، بر اساس زنده شدن ایلعازر در یوحنا ۱۱:۲۰-۴۵: عیسی گریست، سوگواری مرحلههایی دارد و مسیحیان با امید ماتم میگیرند.
تنهایی و پاسخ آن در حضور خدا، دوستی و کلیسا، بر اساس سخن عیسی در یوحنا ۱۶:۳۲: «تنها نیستم، زیرا پدر با من است.»
آرامش مسیح در دل، فکر و عمل، در جهانی ناآرام که آرامش را جای دیگر میجوید؛ بر اساس یوحنا ۱۴:۲۷ و ۱۶:۳۳.
احساس گناه سالم و ناسالم، بخشش خدا و وجدان پاک، بر اساس سخن عیسی «حقیقت شما را آزاد خواهد کرد» در یوحنا ۸:۳۱-۳۶.
موعظهٔ پنطیکاست از یوحنا ۱۶:۷-۱۱: روحالقدس جهان را بر گناه، عدالت و داوری ملزم میکند و بهوسیلهٔ کلیسا کار میکند.
فرمان عیسی به محبتِ یکدیگر در یوحنا ۱۵:۱۲-۱۷ در کنار تمثیل تاک حقیقی: ماندن در محبت او و آوردن میوهای که میماند.
در آستانهٔ عید صعود، سه وعده از وداع عیسی در یوحنا ۱۴: او بازمیگردد، ایماندارانش کارهای بزرگتر میکنند، و سلامتی خود را به جا میگذارد.
چرا دعا نفَس ایماندار است و مسیح چگونه دعا کردن را میآموزد؛ بر اساس متی ۶:۵-۱۵، همراه با مزمور ۵۱ و نمونهٔ جورج مولر.
قدوسیت بهعنوان کار مادامالعمر خدا در ایماندار، بر اساس لاویان ۱۹:۱-۴ و سلام پولس به «مقدسان» قرنتس در اول قرنتیان ۱:۱-۳.
بر پایهٔ رومیان ۸:۱۴-۲۳ و غلاطیان ۴:۱-۱۱: ایمانداران در مسیح دیگر غلام نیستند، بلکه پسران و دختران و وارثان خدایند و او را «ابّا، پدر» میخوانند.
بر پایهٔ رومیان ۳:۲۱-۳۱: خدا گناهکاران را از راه ایمان به مسیح، که مجازات شریعت را بر صلیب به دوش کشید، عادل میشمارد.