اِکلیسیا: کلیسایی که خدا فرا میخواند
واژهٔ یونانی «اِکلیسیا» بر اساس افسسیان ۱:۱۵-۲۳: کلیسا ساختمان نیست، بلکه جماعتی است که خدا فرا خوانده و بدنی که مسیح سرِ آن است.
- افسسیان ۱:۱۵-۲۳
- اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵
- مزمور ۱۲۱
واژهٔ یونانی «اِکلیسیا» بر اساس افسسیان ۱:۱۵-۲۳: کلیسا ساختمان نیست، بلکه جماعتی است که خدا فرا خوانده و بدنی که مسیح سرِ آن است.
واژهٔ یونانی «اِوانگِلیون» بر اساس غلاطیان ۱:۶-۱۰: انجیل در اصل کتاب زندگی عیسی نیست، بلکه مژدهٔ خدا دربارهٔ نجات در مسیح است.
واژهٔ یونانی «دیاتیکی» در عبرانیان ۹:۱۱-۱۸: عهد خدا قراردادی میان دو طرف برابر نیست، بلکه وصیتی است که با مرگ مسیح اعتبار یافت.
لوقا نزد پولس ماند و دیماس از محبت این دنیا او را ترک کرد: دعوتی از دوم تیموتائوس ۴:۱۰-۱۱ به وفاداری به مسیح تا به مرگ.
شهادت پولس در حضور اگریپاس پادشاه در اعمال ۲۶:۹-۲۹ نشان میدهد دیدار با مسیح چگونه جفاکننده را خلقتی تازه میسازد و ما را به همین دگرگونی میخواند.
اعمال ۴:۳۲ تا ۵:۱۱ برنابای سخاوتمند را کنار حنانیا و سفیره میگذارد: خدا از دروغ و خودنمایی بیزار است و به دلِ پشت هدیه مینگرد.
بر اساس مَثَل فریسی و باجگیر (لوقا ۱۸:۹-۱۴): خدا با متکبران مقاومت میکند و به فروتنان فیض میبخشد.
مَثَل سامری نیکو (لوقا ۱۰:۲۵-۳۷) بهعنوان دعوتی به رحمت عملی نسبت به هر نیازمند، نه ایمانِ فقط زبانی.
بر اساس مَثَل دو پسر در متی ۲۱:۲۸-۳۲: خدا نه به سخنان زیبا و ادعا، بلکه به انجام دادن ارادهٔ پدر نگاه میکند.
مَثَل گندم و کرکاس در متی ۱۳: بذر نیکو بکاریم، یعنی سخن صلح و مهربانی، نه زهر بدگویی و تفرقه.
از نحمیا باب ۵: والیای که بهرهکشان از برادران فقیر را توبیخ کرد و از سهم خود گذشت؛ نمونهای از سخاوت نسبت به نیازمندان.
از امثال ۶:۶-۱۱، مورچه و شخص کاهل: ایماندار باید کوشا و آیندهنگر باشد و با دست خود کار کند، نه اینکه بیکار بنشیند.
دو پادشاه بیمار در دوم پادشاهان ۱ و ۲۰: اخزیا نزد بعلزبوب میفرستد و حزقیا دعا میکند. در نگرانی از آینده به خدا رو کنیم نه فالگیران.
از ماجرای رحبعام در اول پادشاهان ۱۲: مشورت خردمندانه را بپذیریم، با نرمی پاسخ دهیم و اهل صلح و آشتی باشیم.
از ماجرای دوازده جاسوس در اعداد ۱۳: تفاوت گزارش ترسآلود ده نفر با ایمان یوشع و کالیب به ایمانداران میآموزد سخن امیدبخش بگویند.
از پیدایش ۲۶:۱۲-۳۳: پاسخ آرام اسحاق به فلسطینیانی که بر او حسد بردند نشان میدهد حسادت به خودِ حسود آسیب میزند.
از پیدایش ۹:۱۸-۲۷: تفاوت حام با برادرانش سام و یافث، درس احترام به والدین و پوشاندن خطای دیگران را میآموزد.
موعظهٔ پنطیکاست از اول پطرس ۲:۱-۶: کلیسا ساختمان نیست، بلکه سنگهای زندهای است که بر مسیح، سنگ زاویه، بنا میشوند.
دعوت عیسی در عید خیمهها در یوحنا ۷:۳۷-۳۹: هر که تشنه است نزد او بیاید و آب زندهٔ روحالقدس را بیابد.
یوحنا ۶:۴۸-۵۱: برخلاف مَنّا که حیات نمیبخشید، مسیحِ برخاسته نان زندهای است که هر روز ایمانداران را سیر میکند.
عبرانیان ۴:۱۲: کلام خدا زنده و نیرومند است؛ ایمان با شنیدن آن آغاز میشود و باید آن را خواند، جستوجو کرد و به کار بست.
رومیان ۱۲:۱-۲: ایمانداران بهجای قربانیهای مرده، بدن و زندگی روزانهٔ خود را چون قربانی زنده و مقدس به خدا تقدیم میکنند.
عبرانیان ۱۰:۱۹-۲۵: مسیح راهی تازه و زنده از میان پرده گشود؛ پس پرستش، مشارکت زنده با خداست، نه آیینی مرده.
در یکشنبهٔ پس از عید قیام: چون مسیح برخاست، با امید به خدای زنده، نجاتدهندهٔ همه، زحمت میکشیم و میکوشیم (اول تیموتائوس ۴:۱۰).