خدا بدی را به نیکی بدل میکند
بر اساس رومیان ۸:۲۸ و سخن یوسف در پیدایش ۵۰:۲۰: خدا همه چیز، حتی بدی را، برای خیریت دوستداران خود به کار میبرد.
- رومیان ۸:۲۸
- پیدایش ۵۰:۲۰
- مزمور ۳۵
بر اساس رومیان ۸:۲۸ و سخن یوسف در پیدایش ۵۰:۲۰: خدا همه چیز، حتی بدی را، برای خیریت دوستداران خود به کار میبرد.
اول پطرس ۱:۳-۱۲ در سه بخش: کار پدر، پسر و روحالقدس در نجات ما، و نگاه کردن به دنیای سخت از دید خدا.
بر اساس غلاطیان ۵:۱۳-۱۵: ایمانداران از قاعدههای دینیِ ساختهٔ انسان آزادند، اما نه برای گناه، بلکه برای خدمت به یکدیگر در محبت.
بر اساس امثال ۱۷:۶: فرزندان و نوهها نشانهٔ کار خدا، برکت خانه و ادامهٔ وعدهٔ او در نسلها هستند.
بر اساس مرقس ۷:۱-۲۳ در روزگار کرونا: شستن دستها از بدن محافظت میکند، اما عیسی میآموزد آنچه انسان را ناپاک میسازد از دل بیرون میآید.
از دعوت متی (متی ۹:۹) و دعوت ابراهیم (پیدایش ۱۲:۱-۳): زندگی سفری است که در آن دست خدا پیروان خود را هدایت میکند.
پیامی برای یکشنبهٔ جهانی عشای ربانی از مرقس ۱۴:۲۲-۲۴ و اول قرنتیان ۱۰:۱۶-۱۷: یادآوری صلیب مسیح و دریافت شام خداوند با ایمان قلبی.
در آغاز سال تحصیلی: عیسی همچون استاد و ایمانداران شاگردان همیشگی او، بر اساس یوحنا ۸:۳۱ و دعای ربانی در لوقا ۱۱:۱-۴.
هشدار عیسی در متی ۱۲:۳۶ که برای هر سخن بیهوده باید حساب داد، با نگاهی به سرنگونی مجسمهٔ کریستف کلمب.
دعوت به هوشیاری روحانی بر اساس لوقا ۱۱:۲۴-۲۶: زندگیِ خالی و بیمراقبت بهزودی جای چیزهایی میشود که ویرانش میکنند.
امید مسیحی در برابر مرگ: نه در جسم و قبر، بلکه در پیروزی مسیح، بر اساس اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۸.
چگونه ایمانداران میتوانند بدون دشمنی از هم جدا شوند: ابراهیم و لوط در پیدایش ۱۳ و پولس و برنابا در اعمال ۱۵:۳۶-۴۱.
بر پایهٔ فیلیپیان ۴:۱۰-۲۰ و امثال ۳۰:۸-۹: زندگی حکیمانه و قانعانه در فراوانی یا تنگدستی در روزهای سخت، و یاری به نیازمندان.
بر پایهٔ مَثَلهای گنج پنهان و مروارید در متی ۱۳:۴۴-۴۶: ملکوت آسمان به همهچیز میارزد و نباید آن را با هیچچیز معامله کرد.
پس از انفجار بیروت: چگونه گناه یا بیمسئولیتی یک نفر به بسیاری آسیب میزند، از رومیان ۵:۱۲، عخان، اخاب و هامان، و حیات از راه مسیح.
بر پایهٔ اول یوحنا ۲:۱۴: جوانان توانا هستند، کلام خدا در ایشان ساکن است و بر شریر غالب شدهاند؛ دعوتی به سپردن سالهای جوانی به خدا.
بر پایهٔ مزمور ۱۳۹:۷-۱۲، جامعه ۹:۱۱-۱۲ و یونس: هیچکس نمیتواند از دست خدا بگریزد؛ پس باید خود را به او بسپاریم و ارادهٔ او را بجوییم.
بر اساس یهودا ۲۰-۲۳ و ماجرای دستفروشی که مردم را از درمانگاهی در آتش نجات داد: مسیحیان خوانده شدهاند دیگران را برهانند، نه فقط خود را.
بر اساس اول پطرس ۲:۹-۲۵ و شیوع کرونا در یک فرقهٔ کرهای: کلیسا برکت میآورد یا زیان؟ دعوت به نمک و نور بودن و نیازمودن خدا.
بر اساس اول قرنتیان ۱۳:۴-۸ و خبر دختری که پانزده سال از پدرش پرستاری کرد: محبت در عملِ پرهزینه دیده میشود و ما به یکدیگر نیازمندیم.
چرا ایماندار میتواند بدون انکار سختیها امیدوارانه بیندیشد: خدا همه چیز را برای خیریت به کار میبرد (رومیان ۸:۲۸؛ فیلیپیان ۴:۶-۸).
دربارهٔ فرمان دهم، «طمع مورز» (خروج ۲۰:۱۷): حسادت بهعنوان حکمت زمینی در یعقوب ۳:۱۳-۱۸ و قناعت بهعنوان سود عظیم در اول تیموتائوس ۶.
دربارهٔ به یاد آوردن کسانی که کلام خدا را به ما آموختند، نگریستن به سرانجام زندگیشان و پیروی از ایمانشان (عبرانیان ۱۳:۷).
از کولسیان ۳:۲۵: ظالم سزای ظلم خود را میبیند و نزد خدا طرفداری نیست؛ دعوتی به دوری از ستم، بیتفاوتی و تبعیض.